Μαρτυρικές ήταν οι τελευταίες στιγμές ενός 70χρονου θανατοποινίτη στο Τέξας, καθώς η εκτέλεσή του με θανατηφόρα ένεση διήρκεσε περισσότερο από μία ώρα. Ο Ρεϊνάλντο Ντένες φέρεται να ούρλιαζε από τον πόνο και να παρακαλούσε τον Θεό να τον λυτρώσει, σε μια διαδικασία που επανέφερε με τον πιο δραματικό τρόπο τα ερωτήματα για την αξιοπιστία και την ανθρωπιστική διάσταση της θανατικής ποινής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Ντένες εκτελέστηκε την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στις φυλακές του Χάντσβιλ, στο Τέξας. Η διαδικασία καθυστέρησε σημαντικά, καθώς το ιατρικό προσωπικό αντιμετώπισε αλλεπάλληλες δυσκολίες στην προσπάθεια να εντοπίσει κατάλληλη φλέβα για τη χορήγηση της πεντοβαρβιτάλης, του φαρμάκου που χρησιμοποιήθηκε για την εκτέλεση.
Η εφιαλτική εκτέλεση θανατοποινίτη στο Τέξας
Σύμφωνα με το Associated Press, οι υπεύθυνοι κατάφεραν τελικά να τοποθετήσουν τις βελόνες στο αριστερό πόδι και στην αριστερή πλευρά του λαιμού του 70χρονου. Η επιλογή των σημείων αυτών έγινε ύστερα από επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες, γεγονός που προκάλεσε έντονη ανησυχία για την κατάσταση του καταδικασμένου και τον τρόπο με τον οποίο εξελισσόταν η εκτέλεση.
Μόλις ξεκίνησε η διαδικασία, ο Ντένες φώναξε: «Ο πόνος!». Στη συνέχεια, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που επικαλούνται αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, παρακαλούσε επανειλημμένα τον Θεό λέγοντας: «Άφησέ με να φύγω, Πατέρα».
Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης, ο 70χρονος περιέγραψε έντονες κράμπες και διαμαρτυρήθηκε ότι αισθανόταν πως το δεξί του πόδι «τον σκότωνε». «Δεν νομίζω ότι αυτό είναι φυσιολογικό. Πάρε με, Πατέρα. Μην με αφήνεις να υποφέρω έτσι», φέρεται να είπε, ενώ η διαδικασία συνεχιζόταν.
Η εκτέλεση ολοκληρώθηκε 63 λεπτά αφότου ο Ντένες δέθηκε στο φορείο. Η ιδιαίτερα μεγάλη διάρκεια και οι αναφορές του ίδιου του θανατοποινίτη για έντονο πόνο προκάλεσαν νέες αντιδράσεις και αναζωπύρωσαν τη δημόσια συζήτηση γύρω από τις εκτελέσεις με θανατηφόρα ένεση.
Οι αρχές αμφισβητούν τους ισχυρισμούς για τον πόνο
Η εκπρόσωπος των φυλακών του Τέξας, Αμάντα Ερνάντες, υποστήριξε ότι τηρήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες. Παράλληλα, άφησε να εννοηθεί ότι ο Ντένες ενδέχεται να υπερέβαλλε ή ακόμη και να προσποιούνταν μέρος του πόνου που περιέγραφε.
Όπως ανέφερε, ο κρατούμενος είχε αρχίσει να παραπονιέται πριν ακόμη ξεκινήσει η χορήγηση του φαρμάκου. Η ίδια σημείωσε επίσης ότι ορισμένες από τις ενοχλήσεις που περιέγραψε αφορούσαν σημεία του σώματός του στα οποία, σύμφωνα με τις αρχές, δεν είχαν γίνει προσπάθειες εισαγωγής βελόνας.
Οι δηλώσεις αυτές επιχειρούν να αμφισβητήσουν την εικόνα μιας εκτέλεσης που εξελίχθηκε με βασανιστικό τρόπο. Ωστόσο, οι μαρτυρίες για τη διάρκεια της διαδικασίας, τις δυσκολίες εντοπισμού φλέβας και τις κραυγές του 70χρονου αναμένεται να τροφοδοτήσουν περαιτέρω την κριτική απέναντι στις πρακτικές που εφαρμόζονται στις αμερικανικές φυλακές.
Νέα ερωτήματα για τη θανατική ποινή στις ΗΠΑ
Η υπόθεση του Ρεϊνάλντο Ντένες σημειώθηκε λίγες εβδομάδες μετά την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσης της Κρίστα Πάικ στο Τενεσί. Η Πάικ επέζησε ύστερα από τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης, γεγονός που προκάλεσε έντονη ανησυχία για το κατά πόσο τα πρωτόκολλα των εκτελέσεων είναι αξιόπιστα και αν μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς να προκαλούν παρατεταμένο πόνο.
Οι επαναλαμβανόμενες δυσλειτουργίες και οι αποτυχημένες προσπάθειες εκτέλεσης έχουν οδηγήσει οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να ζητούν την κατάργηση της θανατικής ποινής. Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι μια διαδικασία που υποτίθεται πως είναι ελεγχόμενη και ανώδυνη μπορεί να μετατραπεί σε παρατεταμένο βασανισμό, ιδιαίτερα όταν το ιατρικό προσωπικό αδυνατεί να εξασφαλίσει την ομαλή χορήγηση των φαρμάκων.
Ο Ντένες είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία του εμπόρου διαμαντιών Γιάνος Σουτς, η οποία σημειώθηκε το 1996 στο Χιούστον. Τα διαμάντια που εξαφανίστηκαν από το γραφείο του θύματος δεν βρέθηκαν ποτέ.
Την ίδια ημέρα, στη Φλόριντα, εκτελέστηκε ο 71χρονος Τόμας Μίτσελ Όβερτον, ο οποίος είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία ενός ζευγαριού το 1991. Η εκτέλεσή του ήταν η 20ή στην πολιτεία από την αρχή του έτους, αριθμός που αποτέλεσε νέο ρεκόρ.
Η εφιαλτική εκτέλεση θανατοποινίτη στο Τέξας δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό που αφορά μόνο έναν κρατούμενο. Αντίθετα, φέρνει ξανά στο προσκήνιο το θεμελιώδες ερώτημα αν μια πολιτεία μπορεί να επιβάλλει την έσχατη ποινή χωρίς να παραβιάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και χωρίς να υπάρχει κίνδυνος ο καταδικασμένος να υποστεί ακραίο και παρατεταμένο πόνο.




