Η Ζωή Κρονάκη μίλησε στην κάμερα του «Happy Day» και στον Αλέξανδρο Ρούτα για τα αρνητικά σχόλια που δέχεται, τον ηλικιακό ρατσισμό, αλλά και τη διαφορετική ένταση με την οποία μπορεί να επηρεάσουν έναν άνθρωπο τα σχόλια που προέρχονται από γυναίκες. Με ειλικρίνεια και αμεσότητα, η δημοσιογράφος αναφέρθηκε στη σχέση της με την εικόνα της, στην αυτοπεποίθησή της και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει πλέον την κριτική.
Η Ζωή Κρονάκη για τα αρνητικά σχόλια από γυναίκες
Με αφορμή τη συζήτηση για τα σχόλια που γίνονται συχνά δημόσια, η Ζωή Κρονάκη συμφώνησε πως πολλές φορές οι γυναίκες μπορεί να είναι πιο αυστηρές ή επικριτικές από τους άντρες. Ωστόσο, όπως εξήγησε, τα αρνητικά σχόλια από γυναίκες την αγγίζουν περισσότερο, καθώς τρέφει ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση για εκείνες.
«Καλά κάνεις και λες ότι οι γυναίκες πολλές φορές κάνουν περισσότερο αρνητικά σχόλια από τους άντρες. Δεν ξέρω. Ή πονάνε σε εμένα περισσότερο τα σχόλια τα αρνητικά από γυναίκες, γιατί τις αγαπώ πάρα πολύ τις γυναίκες», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Τα λόγια της δείχνουν ότι πίσω από την κριτική δεν υπάρχει μόνο η ενόχληση για ένα αρνητικό σχόλιο, αλλά και η απογοήτευση όταν αυτό προέρχεται από ανθρώπους με τους οποίους αισθάνεται μεγαλύτερη συναισθηματική σύνδεση. Η ίδια, πάντως, δεν έκρυψε πως με τα χρόνια έχει μάθει να διαχειρίζεται διαφορετικά τέτοιες συμπεριφορές.
Ηλικιακός ρατσισμός: «Τον γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια»
Αναφερόμενη στον ηλικιακό ρατσισμό, η Ζωή Κρονάκη τόνισε πως πλέον δεν επιτρέπει στα στερεότυπα και στις προκαταλήψεις να καθορίζουν την καθημερινότητά της ή την επαγγελματική της πορεία. Η εμπειρία και η αυτογνωσία που έχει αποκτήσει φαίνεται πως της έχουν προσφέρει μεγαλύτερη εσωτερική ασφάλεια.
«Ευτυχώς για μένα, μπορώ να σου πω ότι λίγο τον ηλικιακό ρατσισμό τα τελευταία χρόνια τον γράφω και στα παλιά μου τα παπούτσια, γιατί νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου και νιώθω ότι στα χρόνια που περνάνε έχω βρει αυτό που επιθυμώ και υλοποιώ τα όνειρά μου», ανέφερε.
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποτελεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα απέναντι σε όσους θεωρούν ότι η ηλικία μπορεί να λειτουργήσει ως περιορισμός. Η Ζωή Κρονάκη επιλέγει να εστιάζει όχι στον αριθμό των χρόνων, αλλά σε όσα έχει καταφέρει, σε όσα συνεχίζει να ονειρεύεται και στα σχέδια που κάνει για το μέλλον.
Για την ίδια, η ωριμότητα δεν σημαίνει απομάκρυνση από τις φιλοδοξίες. Αντίθετα, αποτελεί μια περίοδο κατά την οποία έχει καταφέρει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της και να διεκδικήσει με μεγαλύτερη σιγουριά όσα πραγματικά επιθυμεί. Η αυτοπεποίθηση που περιγράφει δεν βασίζεται στην ανάγκη να αποδείξει κάτι στους άλλους, αλλά στην προσωπική της αίσθηση πληρότητας.
Η αυτοπεποίθηση απέναντι στην κριτική
Τα αρνητικά σχόλια, ιδιαίτερα όταν αφορούν την εμφάνιση, την ηλικία ή την επαγγελματική παρουσία μιας γυναίκας, συχνά αποκτούν μεγαλύτερη δημοσιότητα. Η στάση της Ζωής Κρονάκη δείχνει, ωστόσο, πως η καλύτερη απάντηση στην κακεντρέχεια είναι η συνέχιση της προσωπικής πορείας χωρίς φόβο και ανασφάλεια.
Η ίδια δεν υποστηρίζει ότι η κριτική δεν την έχει επηρεάσει ποτέ. Αντίθετα, παραδέχεται πως ορισμένα σχόλια μπορεί να πονέσουν περισσότερο, ειδικά όταν προέρχονται από γυναίκες που αγαπά και εκτιμά. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να βάλει τα πράγματα σε διαφορετική βάση. Η προσωπική της εξέλιξη, η επίτευξη των στόχων της και η υλοποίηση των ονείρων της έχουν μεγαλύτερη αξία από τις απόψεις ανθρώπων που δεν γνωρίζουν την πραγματική της διαδρομή.
Η τοποθέτησή της λειτουργεί και ως υπενθύμιση ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να εξελίσσεται με τον δικό του ρυθμό. Η ηλικία δεν ακυρώνει τις επιθυμίες, τα σχέδια ή την ανάγκη για δημιουργία. Αντίθετα, μπορεί να προσφέρει εμπειρία, καθαρότερη κρίση και τη δύναμη να επιλέγει κανείς τι αξίζει πραγματικά την προσοχή του.
Η Ζωή Κρονάκη δείχνει πως ο ηλικιακός ρατσισμός δεν χρειάζεται να αποτελεί εμπόδιο, όταν υπάρχει αυτογνωσία και πίστη στις προσωπικές δυνατότητες. Με τη χαρακτηριστική της αμεσότητα, στέλνει το μήνυμα ότι η ζωή, τα όνειρα και οι στόχοι δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Όσο για τα αρνητικά σχόλια, μπορεί να συνεχίσουν να υπάρχουν, όμως δεν είναι υποχρεωτικό να καθορίζουν την αξία ή την πορεία κανενός.
