Σε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, η Ζέτα Μακρυπούλια μίλησε στο ΒΗΜΑgazino, όπου παραδέχτηκε πως για χρόνια ένιωθε την ανάγκη να αποδείξει ποια πραγματικά είναι, ενώ αναφέρθηκε στις επιλογές που έκανε στο θέατρο και την τηλεόραση, στην ψυχοθεραπεία, αλλά και στη δυσκολία της να λειτουργήσει με γνώμονα το συμφέρον, ακόμη κι αν αυτό της κόστισε επαγγελματικά.
-Κυρία Μακρυπούλια, γιατί γίνατε ηθοποιός;
Για το αίσθημα, το χτυποκάρδι. Πριν αποφασίσω να δώσω εξετάσεις στη δραματική σχολή, βρέθηκα τυχαία επάνω στη σκηνή. Είχα πάει να πάρω μια συνέντευξη από έναν ηθοποιό, κάπως μπερδεύτηκα και, αντί να πάω στο καμαρίνι, βρέθηκα στη σκηνή. Στο ένα λεπτό που έμεινα μόνη εκεί πάνω, με την άδεια πλατεία απέναντί μου, δεν μπορώ να το βάλω σε λόγια, αλλά ένιωσα κάτι βαθύ. Και αυτό το αίσθημα προφανώς συνδυάζεται και με άλλα πράγματα μέσα μου. Είμαι ένας άνθρωπος πολύ κλειστός. Ίσως γι’ αυτό είχα για χρόνια και τη φήμη της “ξινής”. Το θέατρο λοιπόν σε βοηθάει λίγο να κρύβεσαι πίσω από τους ρόλους και την ίδια στιγμή κάνεις δουλειά με τον εαυτό σου. Βέβαια, δεν είναι ψυχοθεραπεία. Μην μπερδευόμαστε. Και το λέω αυτό ως άνθρωπος που έχει κάνει χρόνια ψυχοθεραπεία και ψυχανάλυση.
-Θα μου επιτρέψετε μια προσωπική παρατήρηση: νιώθω ότι ίσως αδικήσατε το ταλέντο σας…
Έτσι λέτε; Μπορεί να έχετε και δίκιο. Αλλά το παλεύω. Πλέον αγαπώ και προστατεύω τον εαυτό μου ζώντας με τους δικούς μου όρους. Και έρχονται ωραία πράγματα. Για παράδειγμα, η συνεργασία με τον Νίκο Καραθάνο θα συνεχιστεί. Για χρόνια προσπαθούσα να αποδεικνύω ποια είμαι, πίεζα τα πράγματα προς μία κατεύθυνση. Μη φανταστείτε βέβαια και πολύ. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που διατηρούν σχέσεις για το συμφέρον τους, και για να προχωρήσεις, δυστυχώς, στην τηλεόραση και στο θέατρο πρέπει να κινείσαι και έτσι. Εγώ είμαι ανίκανη για αυτό. Μπορεί λοιπόν κάποια πράγματα να πήραν περισσότερο χρόνο για να έρθουν στη ζωή μου. Αλλά ίσως ήρθαν τελικά την κατάλληλη στιγμή.
