Σε εισαγωγικό σημείο της ανάρτησής της, η Βίκυ Χατζηβασιλείου αναφέρει: «Κάπως έτσι ξύπνησε σήμερα η Χαλκιδική. Μετρώντας τα εγκαύματά της, μετρώντας τα ντεσιμπέλ από τον ήχο των Καναντέρ που όλη νύχτα και από το πρώτο φως της ημέρας παλεύουν με τις φλόγες, μετρώντας τα δέντρα που έγιναν στάχτη…». Στη συνέχεια, κάνει αναφορά στις εκκενώσεις και στις μετακινήσεις πολιτών, όπως τις περιγράφει, γράφοντας: «Μετρώντας τους ανθρώπους που χρειάστηκε να εγκαταλείψουν τα σπίτια, τις παραλίες και κυρίως τις διακοπές τους, μετρώντας τους απεγκλωβισμένους που έφυγαν δια θαλάσσης, με φουσκωτά και σκάφη, για να σωθούν από τη φωτιά. Και πάνω απ’ όλα, μετρώντας τις δυνάμεις της. Τις αντοχές της. Την αλληλεγγύη της».
Αναφερόμενη σε περιστατικό που, όπως σημειώνει, συνέβη στη Σάνη, η ίδια γράφει: «Η παρέα των φίλων μου από τη Σάνη, απεγκλώβισαν με φουσκωτά εχθές μέχρι τη δύση περι τα 200 άτομα! Και κάποιοι άλλοι μέσα στη νύχτα άνοιξαν τις πόρτες τους, κάποιοι έτρεξαν να συνδράμουν με νερό, με πετσέτες, με κουράγιο».
Στο ίδιο κείμενο, κάνει αναφορά στις δυνάμεις που συμμετείχαν στην προσπάθεια αντιμετώπισης της φωτιάς, σημειώνοντας: «Πυροσβέστες, εθελοντές, άνθρωποι του Λιμενικού, όλοι έδωσαν τη δική τους μάχη στην πυρά». Ακολούθως, περιγράφει την εικόνα που, όπως αναφέρει, επικρατούσε σήμερα στη μαρίνα της Σάνης: «Σήμερα στη μαρίνα της Σάνης αντικρίζεις σε συνάθροιση την ταλαιπωρία, την αγωνία μα κυρίως την απορία….. Γιατί? Και τώρα τι? Πού?…..». Κλείνοντας την ανάρτησή της, η Βίκυ Χατζηβασιλείου αναφέρεται στη σημερινή κατάσταση στη Χαλκιδική και σε ερώτημα που, όπως γράφει, τίθεται μετά τα γεγονότα: «Σήμερα η Χαλκιδική πονάει. Γιατί θα πρέπει ο δείκτης αλληλεγγύης να είναι ευθέως ανάλογος με την καταστροφή? Αφήνω την απορία να αιωρείται μαζί με την αιθάλη που τσούζει τα μάτια μας. Κι ας είχαν δακρύσει πολύ πριν φτάσει…. Καλημέρα», έγραψε η Βίκυ Χατζηβασιλείου στην ανάρτησή της.
