Ο καταξιωμένος σχεδιαστής μόδας Βασίλης Ζούλιας υποδέχθηκε το TLIFE και τον Χρήστο Κούτρα στο ατελιέ του και μίλησε για μια ζωή που μοιάζει βγαλμένη από κινηματογραφική ταινία. Μια ζωή γεμάτη δημιουργία, σημαντικές συνεργασίες, γυναίκες-σύμβολα που συνάντησε και έντυσε, αλλά και διεθνή αναγνώριση. Παράλληλα, όμως, περιλαμβάνει και μια δύσκολη, σκοτεινή περίοδο: τα χρόνια του εθισμού και τη μακρά διαδρομή προς την ανάρρωση.
Πίσω από την κομψότητα που χαρακτηρίζει τις δημιουργίες του και την επιτυχία που έχει κατακτήσει στον χώρο της μόδας, ο Βασίλης Ζούλιας έχει επιλέξει να μιλά ανοιχτά για ένα κεφάλαιο της ζωής του που, για πολλά χρόνια, παρέμενε στη σκιά. Η εξομολόγησή του για τον εθισμό δεν αποτελεί μόνο μια προσωπική αναδρομή, αλλά και ένα μήνυμα προς όσους αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.
Βασίλης Ζούλιας: Η δύναμη να μιλά για τον εθισμό
«Ήταν μια σκοτεινή περίοδος δική μου. Έχω μιλήσει γι’ αυτό», ανέφερε χαρακτηριστικά. Όπως εξήγησε, ο λόγος που συνεχίζει να αναφέρεται δημόσια στην εμπειρία του είναι τα μηνύματα που λαμβάνει καθημερινά από ανθρώπους στα social media.
«Ο μόνος λόγος που εξακολουθώ να το κάνω είναι γιατί όταν το κάνω λαμβάνω μηνύματα στο Instagram και στα social media: “Πού πηγαίνετε; Πώς το έχετε κάνει; Πώς το έχεις κάνει;”».
Οι άνθρωποι που επικοινωνούν μαζί του δεν αναζητούν απλώς μια προσωπική ιστορία. Αναζητούν ελπίδα, πρακτικές απαντήσεις και την απόδειξη ότι η έξοδος από έναν φαύλο κύκλο είναι εφικτή. Για τον σχεδιαστή, αυτή η επικοινωνία έχει ξεχωριστή αξία και αποτελεί τη μεγαλύτερη ανταμοιβή.
«Πολύς κόσμος. Και αυτό μου δίνει μία χαρά πάνω από οποιαδήποτε χαρά μπορώ να πάρω σε επαγγελματικό επίπεδο», σημείωσε, υπογραμμίζοντας ότι η δυνατότητα να στηρίζει ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη ξεπερνά κάθε επαγγελματική διάκριση.
Ο ίδιος θεωρεί πως όσοι έχουν δημόσιο λόγο και έχουν περάσει ανάλογες δοκιμασίες έχουν και μια ιδιαίτερη ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. Η προσωπική τους εμπειρία μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για έναν ανοιχτό διάλογο γύρω από τον εθισμό, χωρίς ντροπή, στιγματισμό ή προκαταλήψεις.
«Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που έχουν δημόσιο λόγο και έχουν περάσει κάτι ανάλογο οφείλουμε να μιλήσουμε στην κοινωνία για το πώς το έχουμε καταφέρει».
«Η εξωτερική εικόνα ήταν μια χαρά»
Μια από τις πιο παραπλανητικές πλευρές του εθισμού είναι ότι δεν είναι πάντα ορατός. Ένας άνθρωπος μπορεί να συνεχίζει να εργάζεται, να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του και να δείχνει απόλυτα λειτουργικός, την ώρα που εσωτερικά βιώνει μια βαθιά κρίση.
Ο Βασίλης Ζούλιας περιέγραψε ακριβώς αυτή την αντίθεση, μιλώντας για την περίοδο κατά την οποία ήταν χρήστης. «Εγώ εκείνη την εποχή που ήμουν χρήστης ντυνόμουν ακριβώς έτσι όπως με βλέπεις τώρα. Δηλαδή, η εξωτερική εικόνα ήταν μια χαρά και η δουλειά που παρέδιδα στους εκδότες μου ήταν πολύ καλή».
Η εικόνα του προς τα έξω δεν μαρτυρούσε τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε. Συνέχιζε να δημιουργεί, να εργάζεται αδιάκοπα και να θεωρείται ένας από τους πλέον επιτυχημένους ανθρώπους στον χώρο της μόδας. Η επαγγελματική του πορεία δεν σταμάτησε, όμως η προσωπική του ζωή είχε αρχίσει να οργανώνεται γύρω από τον εθισμό.
«Ήμουν μια μηχανή που παρήγα έργο. Και πολύ έργο», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας έναν φαύλο κύκλο που δύσκολα μπορούσε να διακοπεί. Η εργασία, η πίεση, η ανάγκη για χρήματα και η εξάρτηση συνδέονταν μεταξύ τους, δημιουργώντας μια καθημερινότητα χωρίς πραγματική ξεκούραση ή ελευθερία.
«Αυτό που λέει ότι πίναμε για να ζούμε και ζούσαμε για να δουλεύουμε και δουλεύαμε για να πίνουμε ισχύει. Έπρεπε να δουλεύω πολύ για να βγάζω χρήματα, να εξυπηρετώ αυτή την ασθένεια που είχα, την ασθένεια του εθισμού».
Η ανάρρωση ως διαδρομή ζωής
Η μαρτυρία του Βασίλη Ζούλια φωτίζει μια πραγματικότητα που συχνά παραμένει αθέατη. Ο εθισμός δεν αφορά μόνο ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε επαφή με την καθημερινότητα. Μπορεί να αφορά και ανθρώπους που συνεχίζουν να εργάζονται, να δημιουργούν και να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της ζωής, ενώ ταυτόχρονα παλεύουν με έναν έντονο εσωτερικό πόνο.
Η δημόσια τοποθέτησή του δεν έχει στόχο να εξιδανικεύσει ή να δικαιολογήσει το παρελθόν, αλλά να δείξει ότι η ανάρρωση είναι δυνατή. Μέσα από την προσωπική του αφήγηση, αναδεικνύεται η σημασία της αναζήτησης βοήθειας, της αποδοχής του προβλήματος και της υποστήριξης από τους ανθρώπους που μπορούν να σταθούν πραγματικά δίπλα σε εκείνον που δοκιμάζεται.
Η ιστορία του Βασίλη Ζούλια υπενθυμίζει πως πίσω από μια επιτυχημένη εικόνα μπορεί να κρύβεται ένας μεγάλος αγώνας. Ταυτόχρονα, αποδεικνύει ότι η ειλικρίνεια και η επικοινωνία μπορούν να μετατρέψουν μια επώδυνη εμπειρία σε δύναμη για άλλους ανθρώπους.
