Στη Γαλλία, κάδοι απορριμμάτων στις εισόδους των σχολείων ήταν αυτοί που αποτέλεσαν την πρώτη εικόνα για την έκταση της οργής των μαθητών για τα κακοσυντηρημένα κτίρια και τις ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού. Στην Ισπανία, ο αριθμός των σκηνών μεγάλωνε σταθερά στην καρδιά της πρωτεύουσας, καθώς οι κάτοικοι διαμαρτύρονταν για το αυξανόμενο κόστος στέγασης.
Παρόμοιες σκηνές ξέσπασαν έκτοτε στο Βέλγιο, την Ιταλία και την Πορτογαλία, ενώ συγκρούσεις συγκλονίζουν και την πρωτεύουσα της Αλβανίας, τα Τίρανα, αφήνοντας να διαφανεί ένα φθινόπωρο διαμαρτυριών σε όλη την Ευρώπη.
Μεγάλο μέρος των ειδήσεων των τελευταίων ημερών αφορούσαν τη βία που έλαβε χώρα στο περιθώριο των διαδηλώσεων στη Γαλλία και την Ιταλία. Οι ίδιες οι διαδηλώσεις, ωστόσο, υποδεικνύουν αυτό που φαίνεται να είναι μια ποικιλόμορφη απάντηση σε μια κοινή κρίση: την αυξανόμενη αντίληψη, ιδίως μεταξύ των νεότερων γενεών, ότι οι κυβερνήσεις αδυνατούν ή δεν είναι πρόθυμες να ανταποκριθούν στις προσδοκίες όσον αφορά την προσιτή στέγαση, την κοινωνική ισότητα και τις ικανοποιητικές δημόσιες υπηρεσίες.
Το πλαίσιο αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις πολλές ακροδεξιές φωνές που έχουν επιδιώξει να εκμεταλλευτούν τη βία στη Γαλλία και την Ιταλία, συνδέοντάς την χωρίς αποδεικτικά στοιχεία με τη μετανάστευση, ενώ παράλληλα αγνοούν τα ευρύτερα αιτήματα των διαδηλωτών.
Οι αξιωματούχοι στη Γαλλία έχουν απορρίψει οποιαδήποτε σχέση μεταξύ της βίας και της μετανάστευσης. Ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας, Εμανουέλ Μακρόν, δήλωσε ότι η «αχαλίνωτη βία» ασκήθηκε από Γάλλους.
Ο διευθύνων σύμβουλος για την Ευρώπη στην εταιρεία συμβούλων Eurasia Group, Μουχτάμπα Ραχμάν δηλώνει ότι αυτό που παρατηρούμε δεν είναι ένα ενιαίο, συντονισμένο ευρωπαϊκό κίνημα. Αντίθετα, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών αποκάλυψαν μια «σύγκλιση ξεχωριστών εθνικών κινημάτων διαμαρτυρίας», το καθένα με ουσιαστικά διαφορετικά αίτια.
«Αυτό που τα συνδέει είναι η αυξανόμενη αντίληψη ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν είναι σε θέση να προσφέρουν οικονομικά προσιτή στέγαση, λειτουργικές δημόσιες υπηρεσίες και οικονομική ασφάλεια, ιδίως για τις νεότερες γενιές», είπε, επικαλούμενος ένα αυξανόμενο χάσμα μεταξύ των προσδοκιών του κοινού και της δημοσιονομικής ικανότητας των κυβερνήσεων.
«Αυτή η αναντιστοιχία μεταξύ των πολιτικών απαιτήσεων και της οικονομικής πραγματικότητας είναι πιθανό να παραμείνει και να αυξηθεί με την πάροδο του χρόνου, γεγονός που υποδηλώνει ότι είναι πιθανές περαιτέρω εκδηλώσεις δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίες», είπε.
Η Αράντσα Γονθάλεθ, κοσμήτορας της Σχολής Διεθνών Υποθέσεων του Παρισιού, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα όταν ρωτήθηκε αυτόν τον μήνα για τις ομοιότητες μεταξύ των διαμαρτυριών για τη στέγαση στην Ισπανία και των σχολικών διαμαρτυριών στη Γαλλία.
«Οι λόγοι είναι διαφορετικοί, αλλά μοιράζονται την ίδια σπίθα: την κατάρρευση του κοινωνικού συμβολαίου», δήλωσε στην ιταλική εφημερίδα Κορριέρε ντε λα Σέρα. «Νέοι Γάλλοι διαμαρτύρονται για την εκπαίδευση, νέοι Ισπανοί για τη στέγαση, αλλά στην Ευρώπη, η ιδέα ότι η οικονομία δημιουργεί ευημερία και κοινωνική ισότητα έχει καταρρεύσει».
Τελικά, οι δημοκρατικοί θεσμοί της Ευρώπης θα κριθούν όχι από το πόσο έντονα καταδικάζουν την αταξία, αλλά από το αν μπορούν να μετατρέψουν την οργή των νέων γενιών σε απτή πολιτική αλλαγή.
Πηγή: The Guardian
