Ο Θανάσης Λάλας παρουσίασε το νέο του βιβλίο και μίλησε στην κάμερα του «Happy Day» για την εικόνα της σύγχρονης τηλεόρασης, χαρακτηρίζοντάς την «χωματερή», ενώ παράλληλα αναφέρθηκε στην απόφασή του να χάσει βάρος, την οποία πήρε μετά από ένα ταξίδι στο Τόκιο.
Ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας βρέθηκε στο επίκεντρο της πρωινής εκπομπής του Alpha, καθώς το τηλεοπτικό συνεργείο του «Happy Day» έδωσε το «παρών» στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου, προκειμένου να του αποσπάσει δηλώσεις.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Θανάσης Λάλας αναφέρθηκε στη σχέση του με την τηλεόραση και εξήγησε ότι δεν την παρακολουθεί. Παράλληλα, διευκρίνισε ότι αυτό δεν σημαίνει πως δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη σημαντικών τηλεοπτικών παραγωγών. «Το έχω ξαναπεί ότι δεν βλέπω τηλεόραση, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μιλάω για κάτι που δεν βλέπω. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πάρα πολύ σημαντικά πράγματα που γίνονται. Μπορεί να κάνουν και πολύ ωραία πράγματα. Μέσα σε μια χωματερή μπορείς να βρεις διαμάντια, αρκεί να ψάξεις», σχολιάζει χαρακτηριστικά ο Θανάσης Λάλας στην πρωινή εκπομπή του Alpha. Ο δημοσιογράφος επέμεινε στον χαρακτηρισμό που χρησιμοποίησε για την τηλεόραση, αποδίδοντάς τον όχι μόνο στη δική του άποψη αλλά και στην ίδια την εικόνα που, όπως υποστήριξε, παρουσιάζει το τηλεοπτικό μέσο.
«Είναι χωματερή, ναι, και δεν νομίζω ότι το λέω εγώ. Νομίζω ότι το λέει η ίδια η τηλεόραση», υπογραμμίζει επί του θέματος. Στη συνέχεια, ο Θανάσης Λάλας μίλησε για την απόφαση που πήρε να χάσει βάρος και αποκάλυψε ότι η αφορμή ήταν ένα ταξίδι του στο Τόκιο. Όπως εξομολογήθηκε, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού έχασε τη βαλίτσα του και δεν μπορούσε να αγοράσει άλλα ρούχα. «Το αδυνάτισμα πήρα απόφαση να το κάνω σε ένα ταξίδι που έκανα στο Τόκιο και έχασα τη βαλίτσα μου και δεν μπορούσα να αγοράσω τίποτα. Ήμουν 186 κιλά και τότε ένιωσα πάρα πολύ άσχημα», εξομολογείται στη συνέχεια ο Θανάσης Λάλας. Περιγράφοντας την καθημερινότητα που αντιμετώπισε τότε, ανέφερε ότι επέστρεφε στο ξενοδοχείο το βράδυ και έδινε τα ρούχα του για πλύσιμο, ώστε να μπορέσει να τα φορέσει την επόμενη ημέρα και να συνεχίσει τη δουλειά του. «Γύρναγα στο ξενοδοχείο, ας πούμε, εννέα η ώρα το βράδυ, έδινα τα ρούχα μου να πλυθούν για να τα φορέσω την άλλη μέρα το πρωί, να πάω να κάνω τη δουλειά μου. Αυτό το πράγμα θεώρησα ότι ήτανε σαν να συνυπογράφω μια αναπηρία που δεν είχα. Ήταν σαν μια ύβρις απέναντι στην ίδια τη ζωή. Και προσπάθησα. Δεν είναι εύκολο», καταλήγει.
