Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε ο Γιάννης Σεβδικαλής, το βράδυ του Σαββάτου 10 Οκτωβρίου 2026, μέσα από τα social media προς τους διαδικτυακούς του φίλους.
Ειδικότερα, ο Παραολυμπιακός νικητής στα 400μ. και σύζυγος της Σοφίας Κουρτίδου επέλεξε να δημοσιεύσει στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram ένα όμορφο φωτογραφικό στιγμιότυπο το οποίο και συνόδευσε με το εξής κείμενο στη λεζάντα.
“Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια. Ήμουν μόλις 21 χρονών όταν μία αμαξοστοιχία, που έτρεχε με διπλάσια ταχύτητα, με παρέσυρε ενώ ήμουν πεζός. Δύο βαγόνια τρένου πέρασαν από πάνω μου κι εγώ βρέθηκα ανάμεσα στις ράγες να παλεύω να κρατηθώ στη ζωή” έγραψε αρχικά ο Γιάννης Σεβδικαλής.
“Έφυγα από το σπίτι μου ως αρτιμελής, και ουσιαστικά δεν ξαναγύρισα σε αυτό, γιατί για πολύ καιρό το “σπίτι” μου έγιναν τα νοσοκομεία. Διπλός ακρωτηριασμός, αμέτρητες μολύνσεις, χειρουργεία. Χρειάστηκε να περάσει 1,5 χρόνος, μόνο για να καταφέρω να βάλω τα πρόσθετα μέλη και να αρχίσω να μαθαίνω να περπατάω από την αρχή. Μέχρι που τελικά ο δρόμος αυτός με οδήγησε σε κορυφές που δεν είχα καν φανταστεί αλλά κυρίως στον άνθρωπο της ζωής μου”.
“Σε μια γυναίκα που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σαν η μοίρα να διάλεξε αυτούς τους δύο δρόμους για να συναντηθούν και να γίνουν ένα. Σήμερα, σβήνοντας αυτά τα κεράκια, κρατάω όπως πάντα το χέρι σου και συνειδητοποιώ ότι οι πιο δύσκολοι δρόμοι είναι αυτοί που τελικά σε οδηγούν στα πιο φωτεινά μέρη.Τα σώματα αλλάζουν, αλλά η βαθιά ανθρώπινη σύνδεση και η αγάπη είναι αυτές που μας κρατούν και μας ξαναχτίζουν ακόμα πιο δυνατούς από την αρχή”.
“Δεν γιορτάζω την ημέρα που άλλαξε η ζωή μου, αλλά τη ζωή την ίδια, κάθε ανάσα, που με έφερε κοντά σου. Ευγνώμων για εσένα, για εμάς και για όλους τους δρόμους που θα ανοίγονται γιατί θα τους περπατάμε μαζί” καταλήγει ο Γιάννης Σεβδικαλής σ’ αυτό το μοίρασμα ψυχής, μέσω των social media, προς τους διαδικτυακούς του φίλους.
