Ο Στέλιος Μάινας μίλησε στην κάμερα της Super Κατερίνα για τα παιδικά του χρόνια, τη σχέση με τον πατέρα του που ήταν ναυτικός, τα τραύματα που αφήνει η απουσία μέσα σε μια οικογένεια αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η δική του γενιά αντιμετώπιζε τις δυσκολίες, χωρίς ψυχοθεραπεία αλλά μέσα από τις φιλίες και τις ανθρώπινες σχέσεις.
«Όταν χάνεις τα παιδικά χρόνια του παιδιού σου, είναι μεγάλη δυστυχία για έναν πατέρα. Αλλά και για ένα παιδί. Είναι ένα τραύμα παιδικό που δεν φεύγει. Είναι ένα τραύμα το οποίο επουλώνεται δύσκολα, δεν θα ‘λεγα δεν φεύγει. Κοιτάς κάτι που έχει γίνει ήδη. Είναι τετελεσμένο. Δεν αλλάζει. Το παρόν είναι το διαχειρίσιμο. Δεν είναι ούτε το μέλλον διαχειρίσιμο, ούτε το παρελθόν», είπε αρχικά.
«Εγώ γράφω πρώτα από όλα για εμένα. Δηλαδή, πρώτα από όλα για την ψυχική μου ηρεμία. Ομολογώ ότι η ψυχοθεραπεία που έχει εφαρμοστεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τέλος πάντων, έχει βοηθήσει πάρα πολύ κόσμο και πολλούς νέους ανθρώπους. Η δικιά μας η γενιά δεν είχε αυτή την πολυτέλεια. Η δικιά μας ψυχοθεραπεία ήταν, από τους παλιότερους απ’ ό,τι θυμάμαι, το καφενείο, το μπιλιάρδο, οι φίλοι. Οι φίλοι ήταν η ψυχοθεραπεία η δικιά μας. Ότι θα πάρεις το φίλο και θα πας να πιεις μια μπίρα, να του πεις τα προβλήματά σου και αυτός να ακούσει τα δικά σου και εσύ να ακούσεις τα δικά του», κατέληξε ο Στέλιος Μάινας.
