Η Ρούλα Κορομηλά έκανε μια προσωπική αναδρομή στο παρελθόν μέσω του λογαριασμού της στο Instagram, το βράδυ της Πέμπτης 17 Σεπτεμβρίου, δημοσιεύοντας φωτογραφία από την εποχή που ήταν λίγο πάνω από 20 ετών και δεν ήταν ακόμη γνωστή στο ευρύ κοινό, ενώ αναφέρθηκε στη θλίψη που προκαλεί η σύντομη διαδρομή νέων ανθρώπων που αγαπήσαμε και στην εφήμερη, απρόβλεπτη φύση της ζωής.
Η παρουσιάστρια μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της ακολούθους μια φωτογραφία από τα νεανικά της χρόνια, γυρίζοντας τον χρόνο πίσω στην περίοδο κατά την οποία δεν την ήξερε ακόμη το ευρύ κοινό. Η ανάρτηση έγινε λίγες ημέρες μετά την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη. Με αφορμή τα γεγονότα που την προβλημάτισαν, η Ρούλα Κορομηλά αναφέρθηκε στη θλίψη για τη «σύντομη διαδρομή νέων ανθρώπων που αγαπήσαμε», αλλά και στο πόσο εφήμερη και απρόβλεπτη είναι η ζωή.
Η παρουσιάστρια εξήγησε ότι, όταν όλα γύρω κινούνται με γρήγορους και ανατρεπτικούς ρυθμούς, αναζητά την ηρεμία στο παρελθόν. Παράλληλα, μίλησε για τις δυσκολίες, τις αλλαγές και τις επιλογές που σημάδεψαν τη δική της διαδρομή, τονίζοντας πως δεν έχασε την ανθρωπιά της και δεν πρόδωσε το κορίτσι που υπήρξε.
Στην ανάρτησή της έγραψε: «Όταν όλα γύρω μας κινούνται ανατρεπτικά και με γρήγορους ρυθμούς το μυαλό μου πολλές φορές αναζητά και νοσταλγεί την ηρεμία στα παλιά. Ίσως βέβαια να φταίει ο προβληματισμός και η θλίψη για το πόσο εφήμερη και απρόβλεπτη είναι η ζωή βλέποντας με πόνο καρδιάς και τη σύντομη διαδρομή νέων ανθρώπων που αγαπήσαμε. Ευαισθητοποιείσαι, αναθεωρείς και συνειδητοποιείς ξανά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω τον χρόνο πολύ πίσω και να μοιραστώ αυτή τη φωτογραφία κάπου στα 20 και κάτι… Τότε που δεν με ήξερε κανείς. Την κοιτάζω και νιώθω μια βαθιά ηρεμία και καμάρι. Γιατί μέσα από δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα και ανηφόρες δεν έχασα την ανθρωπιά μου και το μεγαλύτερό μου κατόρθωμα είναι ότι δεν πρόδωσα εκείνο το κορίτσι. Έσφιξα τα δόντια μου, κράτησα τη δύναμή μου και πολλές φορές επέλεξα τη δύναμη της σιωπής, τον σεβασμό προς όλους και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Αυτή η ζωή είναι μικρή. Όταν κάποια στιγμή αποχωρήσουμε το μόνο που θα έχει σημασία, το μόνο που θα έχουμε αφήσει πίσω μας είναι η ζεστασιά που θα αισθάνεται κάποιος όταν προφέρουν το όνομά μας. Με την καρδιά γεμάτη για τη διαδρομή και ευγνώμων για το πριν και το τώρα… Ας αγαπάμε, ας σεβόμαστε και ας αφήσουμε όμορφες αναμνήσεις στις καρδιές των ανθρώπων που αγγίξαμε… Η καλοσύνη και η αγάπη φωτίζει και το πιο βαθύ σκοτάδι γύρω μας. Νομίζω. Θα ήθελα πολύ να ξέρω εσείς τι κρατάτε ως φυλαχτό στις δικές σας ανηφόρες…» έγραψε η Ρούλα Κορομηλά.
