Στο πλατό της εκπομπής «Ένας και ένας» του ΕΡΤnews, η Πέγκυ Τρικαλιώτη μίλησε με παρρησία όχι μόνο για το νέο της θεατρικό εγχείρημα, αλλά και για όσα τη βαραίνουν ως επαγγελματία γυναίκα στον χώρο του θεάματος. Η αγαπημένη ηθοποιός περιέγραψε με ειλικρίνεια τα στερεότυπα που εξακολουθούν να κυριαρχούν, τις αθέατες ανισότητες που διαμορφώνουν αμοιβές και ρόλους, αλλά και μια προσωπική στιγμή συναισθηματικής κατάρρευσης, όταν συνειδητοποίησε το μέγεθος του μισθολογικού χάσματος με άνδρα συνάδελφό της. Η εξομολόγηση της Πέγκυς Τρικαλιώτη έβαλε σε λέξεις αυτό που πολλές γυναίκες βιώνουν σιωπηλά: την κούραση από τη συνεχή προσπάθεια να αποδείξουν την αξία τους σε μια αγορά που ακόμα τις ζυγίζει με άνισα μέτρα και σταθμά.
Πέγκυ Τρικαλιώτη για τα εργασιακά στερεότυπα που επιμένουν
Με ευθύτητα, η Πέγκυ Τρικαλιώτη περιέγραψε πώς ένα και το αυτό επαγγελματικό «σφίξιμο» διαβάζεται αλλιώς, ανάλογα με το φύλο: η γυναικεία αντίδραση βαφτίζεται «γκρίνια», ενώ η ανδρική αντιμετωπίζεται ως «αποφασιστικότητα». Ένα δίπολο που δεν γεννιέται τυχαία, αλλά τροφοδοτείται από μια κοινωνική κουλτούρα «φτιαγμένη από άνδρες για άνδρες», όπως τόνισε. Το ακόμη πιο δύσκολο κομμάτι; Η εσωτερίκευση αυτών των προκαταλήψεων. Η ίδια παραδέχτηκε ότι πολλές φορές οι γυναίκες γίνονται πιο αυστηρές μεταξύ τους—μια αυστηρότητα που έχει ρίζες στον τρόπο που όλες και όλοι μεγαλώσαμε, στον τρόπο που διδαχθήκαμε να αντιλαμβανόμαστε την «κανονικότητα» στον εργασιακό χώρο.
Η στιγμή που «λύγισε»: όταν το χάσμα έγινε προσωπική υπόθεση
Μία από τις πιο δυνατές στιγμές της συζήτησης ήρθε όταν η Πέγκυ Τρικαλιώτη θυμήθηκε την ημέρα που έμαθε ότι άνδρας συνάδελφός της πληρωνόταν «εξωφρενικά» περισσότερο για εργασία ισότιμης βαρύτητας. Δεν αντέδρασε επί τόπου· γύρισε στο σπίτι και έκλαψε. Όχι από αδυναμία, αλλά από το βάρος της συνειδητοποίησης πως, όσο κι αν προσπαθεί, όσο χειροκρότημα κι αν κερδίζει, το σύστημα παραμένει αμετακίνητο. Η φράση της—«δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να φτιάξει αυτή η κοινωνία»—δεν ειπώθηκε για να προκαλέσει εντύπωση. Ειπώθηκε σαν ένα κομμάτι αλήθειας που πονάει, γιατί συμπυκνώνει την αίσθηση αδιεξόδου που γεννά η επαναλαμβανόμενη αδικία.
