Συγκίνηση και θαυμασμό προκάλεσε η ιστορία του διευθυντή του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης, δρ. Ανάργυρου Μαριόλη, ο οποίος μιλώντας στο ΕΡΤnews περιέγραψε με απλότητα μια πράξη που για πολλούς μοιάζει ηρωική, αλλά για τον ίδιο είναι μέρος της καθημερινής ευθύνης. Ο γιατρός της Αρεόπολης δεν δίστασε να οδηγήσει ο ίδιος το ασθενοφόρο για να φτάσει άμεσα σε περιστατικό τραυματισμού στα Σπήλαια Διρού, αποδεικνύοντας έμπρακτα πως σε απομακρυσμένες περιοχές η ταχύτητα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση ζωής. Όπως τόνισε, «στην ιατρική ακόμη και τα λίγα λεπτά παίζουν καθοριστικό ρόλο» — και αυτό, στη Μάνη, δεν είναι σχήμα λόγου.
Το περιστατικό αφορούσε μια νεαρή τραυματία. Ο δρ. Μαριόλης έφτασε στο σημείο, την εξέτασε επιτόπου και στη συνέχεια τη μετέφερε με ασφάλεια στο Κέντρο Υγείας. Η ουσία, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στην άμεση ανταπόκριση, αλλά στο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή γίνεται: μεγάλες αποστάσεις, δύσβατοι δρόμοι, διάσπαρτοι οικισμοί και περιορισμένοι πόροι. Εκεί όπου άλλοι βλέπουν εμπόδια, εκείνος περιγράφει μια πραγματικότητα που απαιτεί ετοιμότητα, πρωτοβουλία και μια βαθιά ανθρώπινη προσήλωση.
Ο γιατρός της Αρεόπολης και ο αγώνας με τον χρόνο
Ο γιατρός της Αρεόπολης εξήγησε πως η επιλογή να καθίσει ο ίδιος στο τιμόνι δεν ήταν μια μεμονωμένη αντίδραση ή μια κίνηση εντυπωσιασμού. «Δεν έγινε μία φορά, έχει συμβεί εκατοντάδες φορές», σημείωσε, περιγράφοντας την καθημερινότητα μιας υγειονομικής δομής που καλείται να καλύψει μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή. Ακόμη κι όταν υπάρχει διαθέσιμος οδηγός ασθενοφόρου, το όχημα μπορεί να βρίσκεται ήδη σε άλλο περιστατικό, ή ο χρόνος επιστροφής του να είναι απαγορευτικός για ένα νέο επείγον περιστατικό.
Σε τέτοιες συνθήκες, κάθε επιλογή μετριέται με το ρολόι. Η αναμονή για ενίσχυση από πιο μακρινό σημείο μπορεί να κοστίσει πολύτιμα λεπτά. Και στην επείγουσα ιατρική, αυτά τα λεπτά δεν «περνούν» απλώς — καθορίζουν εκβάσεις, πρόγνωση, ακόμη και την ίδια την επιβίωση. Η φράση του, «στην ιατρική και τα λίγα λεπτά παίζουν καθοριστικό ρόλο», λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο χρόνος είναι θεραπεία πριν ακόμη ξεκινήσει η θεραπεία.
«Ο οδηγός μπορεί να είναι και ο γιατρός»
Το περιστατικό έγινε ευρύτερα γνωστό μέσα από μαρτυρία τουρίστα, ο οποίος είδε έναν γιατρό να αναλαμβάνει έναν ρόλο που συνήθως ανήκει σε άλλον επαγγελματία. Ο δρ. Μαριόλης, ωστόσο, το περιέγραψε με απόλυτη φυσικότητα: ενημέρωσε τον άνθρωπο που κάλεσε για βοήθεια ότι το ασθενοφόρο έλειπε ήδη σε άλλο συμβάν, αλλά τον διαβεβαίωσε πως θα έφταναν στο σημείο σε λίγα λεπτά. Και το έκανε.
«Οδήγησα ο ίδιος γιατί αυτό για μένα είναι μια καθημερινή πράξη. Όπως θα πάω να εξετάσω έναν άνθρωπο, έτσι θα οδηγήσω και το ασθενοφόρο όταν χρειάζεται», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η φράση του συμπυκνώνει μια φιλοσοφία: όταν προέχει ο ασθενής, οι ρόλοι γίνονται ευέλικτοι, χωρίς να χάνεται η υπευθυνότητα. «Δεν είναι τα ασθενοφόρα ούτε οι σειρήνες· είναι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά στον άνθρωπο τη στιγμή της ανάγκης», πρόσθεσε, δίνοντας μια σχεδόν ποιητική διάσταση στην πρακτική πλευρά της επείγουσας φροντίδας. Και κατέληξε με μια ρεαλιστική διαπίστωση που, στην περιφέρεια, είναι πολλές φορές κανόνας: «Ο οδηγός μπορεί να είναι και ο γιατρός».
«Εμένα με ενδιαφέρει ο άνθρωπος»
Ο διευθυντής του Κέντρου Υγείας ευχαρίστησε τον υπουργό Υγείας για τα δημόσια συγχαρητήρια, αλλά έσπευσε να μεταφέρει το βάρος από το προσωπικό στο συλλογικό: στόχος του ίδιου και των συνεργατών του είναι να προσφέρουν ποιοτικές υπηρεσίες υγείας στους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής, παρά τις δυσκολίες. Στον πυρήνα της στάσης του βρίσκεται κάτι απλό και ουσιαστικό: η ισότητα απέναντι στην ανάγκη.
Χαρακτηριστική είναι η ιστορία που μοιράστηκε από το παρελθόν, όταν είχε οδηγήσει επί δύο ώρες ασθενοφόρο μεταφέροντας τον πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς να γνωρίζει την ιδιότητά του. Για τον ίδιο, δεν είχε σημασία ποιος είναι ο άνθρωπος, αλλά ότι χρειάζεται βοήθεια. «Εμένα με απασχολεί ο άνθρωπος και όχι η ιδιότητά του. Με ανθρώπινες ψυχές και ανθρώπινες προσδοκίες έχουμε να κάνουμε», είπε, φωτίζοντας το ήθος πίσω από την πράξη.
«Από το 1996 δεν έχω πάρει ούτε άδεια ούτε ρεπό»
Σε μια εξομολόγηση που αποτυπώνει το βάρος, αλλά και την αφοσίωση της περιφερειακής ιατρικής, ο δρ. Μαριόλης αποκάλυψε ότι από το 1996 δεν έχει πάρει ούτε άδεια ούτε ρεπό. Δεν το παρουσίασε ως κατόρθωμα, αλλά ως στοιχείο μιας ζωής που έχει δοθεί στην υπηρεσία των άλλων. «Δεν το βλέπω ως δουλειά. Είναι το χόμπι μου. Κάθε μέρα προσπαθώ να βλέπω περισσότερους ανθρώπους. Οι πολίτες και οι ασθενείς με έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο», ανέφερε.
Και έκλεισε με ένα μήνυμα που ξεπερνά την επικαιρότητα και μένει ως στάση ζωής: «Ο άνθρωπος πάντα θα είναι η Ιθάκη σε όλα τα ταξίδια. Ο άνθρωπος, όχι ο ασθενής.» Σε αυτό το πλαίσιο, η εικόνα του γιατρού της Αρεόπολης πίσω από το τιμόνι δεν είναι απλώς μια είδηση που συγκινεί. Είναι μια υπενθύμιση ότι, ειδικά στην επαρχία, η φροντίδα δεν περιορίζεται σε αρμοδιότητες· είναι παρουσία, ευθύνη και χρόνος που κερδίζεται όταν κάθε λεπτό μετράει. Και τελικά, εκεί που τελειώνουν οι διαδικασίες, αρχίζει αυτό που ο ίδιος υπηρετεί: ο άνθρωπος.
