Η Νόνη Ιωαννίδου μίλησε στον Ανδρέα Θεοδώρου και στο περιοδικό «Λοιπόν» για την απόφασή της να αφήσει πίσω το θέατρο και να ζήσει στον Παρνασσό, αλλά και για την επιστροφή της μετά την απώλεια του συζύγου της.
Η ηθοποιός περιέγραψε τη ζωή στη φύση ως μια βαθιά εσωτερική εμπειρία, ενώ αναφέρθηκε με συγκίνηση στον άνθρωπο που υπήρξε «η δροσιά της ψυχής» της.
-Mετανιώσατε ποτέ γι’ αυτήν σας την απόφαση;
Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Αυτά που έζησα στον Παρνασσό εκεί δεν θα μπορούσα να τα έχω ζήσει σε καμία σκηνή επάνω. Έσκαβα όλη μέρα· ήταν κάτι άγνωστο για εμένα, αλλά έβγαινε πηγαία από μέσα μου. Γινόμουν ένα με το περιβάλλον που ζούσα κι όταν κατέβαινα στην Αθήνα γινόμουν αγρίμι. Έφευγαν τα μάτια μου και δεν υπήρχε αυτή η ωχράδα. Στη φύση πετάς τα πολύ περιττά κι είσαι κοντά στην ουσία. Αφουγκράζεσαι αλλιώς την ύπαρξή σου και τον Θεό. Πετούσα, ήμουν πλήρης. Αν και πολλές φορές έμενα δύο 24ωρα άυπνη, γιατί φτιάχναμε το σπίτι.
– Δεν σας έλειπε το θέατρο τότε;
Όχι, ήταν αλλιώς η ζωή μου τότε και εκεί οι συνθήκες ήταν ακραίες. Ζούσα στον Παρνασσό, μαζεύαμε ξύλα με τον άντρα μου. Είναι ένας άλλος κόσμος εκεί. Όταν κατέβαινα στην Αθήνα για δουλειές μεταμορφωνόμουν σε αγρίμι. Μου άρεσε τόσο πολύ η ζωή στη φύση, γιατί είναι δασκάλα μας.
– Πώς έγινε η επιστροφή;
Άλλαξαν οι συνθήκες, έφυγε από τη ζωή ο άντρας μου. Τώρα δεν υπάρχει η δυνατότητα να γυρίσω πίσω. Η μισή καρδιά μου είναι στα βουνά, αλλά πλέον είμαι σε ένα άλλο κεφάλαιο. Από τη στιγμή που εκείνος έφυγε γαλήνια, όπου κι αν είναι, εγώ για να είμαι εδώ υπάρχει κάποιος λόγος. Ο άνθρωπος που σε αγαπά δεν σε μεταμορφώνει, σε πάει εκεί που είσαι. Σε στηρίζει να ανέβεις. Αυτός ήταν σκάλα, η δροσιά της ψυχής μου, ο δάσκαλος και σύντροφός μου. Όταν έκλεισε ο κύκλος του, με άφησε να συνεχίσω. Δεν νομίζω ότι μπορώ να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Όταν έχεις ζήσει τόσο δυνατά και με έναν τέτοιο άντρα σύντροφο, μετά δεν γίνεται.
Πηγή: zappit.gr
