Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε αυτή την εβδομάδα η Νικολέτα Βλαβιανού στην εφημερίδα Espresso και τον δημοσιογράφο Στέργιο Σαμαρτζή, μιλώντας με ειλικρίνεια για τις επιλογές της, τις θυσίες που έκανε και τις χαρές που τελικά της έδωσε η διαδρομή της. Η Νικολέτα Βλαβιανού δεν στάθηκε μόνο στις επαγγελματικές της επιτυχίες, αλλά άνοιξε και το κεφάλαιο «προσωπική ζωή», εξηγώντας πώς προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα σε θέατρο, τηλεόραση, μητρότητα και πλέον τον ρόλο της γιαγιάς.
Με τον δικό της χαρακτηριστικά άμεσο τρόπο, η ηθοποιός έδωσε έμφαση σε κάτι που πολλοί συχνά αποφεύγουν να πουν καθαρά: πως, όταν αγαπάς βαθιά τη δουλειά σου, κάποιες φορές αυτή δεν είναι απλώς μια υποχρέωση που «χωράει» μέσα στη ζωή σου, αλλά ένα κεντρικό κομμάτι της ταυτότητάς σου. Και στην περίπτωση της Νικολέτα Βλαβιανού, φαίνεται πως αυτή η επαγγελματική ταυτότητα ήταν πάντα ισχυρή, απαιτητική, αλλά και βαθιά ανταποδοτική.
Νικολέτα Βλαβιανού: όταν η δουλειά γίνεται επιλογή ζωής
Σε ερώτηση για το πώς καταφέρνει να συνδυάζει θέατρο και τηλεόραση, ενώ παράλληλα είναι μητέρα και σήμερα γιαγιά, η Νικολέτα Βλαβιανού δεν προσπάθησε να «ωραιοποιήσει» την πραγματικότητα. Αντίθετα, περιέγραψε με απλότητα ένα πρόγραμμα που, όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, αφήνει ελάχιστο περιθώριο για προσωπικές ανάσες.
Η ίδια παραδέχτηκε ότι έκανε «αρκετά πίσω» την προσωπική της ζωή για να είναι συνεπής στο θέατρο και στα σίριαλ. Πρόκειται για μια φράση που συνοψίζει μια ολόκληρη φιλοσοφία: όταν η δουλειά απαιτεί αφοσίωση και η καλλιτεχνική πορεία δεν σου επιτρέπει την πολυτέλεια της σταθερότητας, συχνά χρειάζεται να επιλέξεις τι θα βάλεις σε προτεραιότητα.
«Χριστούγεννα, Πάσχα και γιορτές δεν μπορούσα να είμαι με την οικογένειά μου», σημείωσε, περιγράφοντας μια πραγματικότητα γνώριμη σε όσους δουλεύουν σε χώρους με έντονη σεζόν και αυξημένες απαιτήσεις. Κι όμως, παρότι οι απουσίες αυτές έχουν συναισθηματικό κόστος, η ίδια ξεκαθάρισε ότι δεν μετανιώνει. Γιατί, όπως είπε χαρακτηριστικά, «η εργασία μου μού έδωσε μεγαλύτερες χαρές από μπλεγμένες ερωτικές ιστορίες».
Η φράση αυτή δεν ακούγεται σαν απόρριψη του έρωτα, αλλά σαν μια δήλωση προτεραιοτήτων. Σαν μια επιλογή ωριμότητας, που υπογραμμίζει ότι οι «μπλεγμένες ιστορίες» μπορεί να εξαντλούν, ενώ η δουλειά —όταν σε εμπνέει— μπορεί να σου δίνει δημιουργία, στόχο και μια βαθύτερη αίσθηση πληρότητας.
Μητρότητα, ενοχές και η ανάγκη να είσαι παρούσα
Φυσικά, η συζήτηση δεν έμεινε μόνο στην καριέρα. Ένα από τα πιο ανθρώπινα σημεία της συνέντευξης αφορούσε τη σχέση της με την κόρη της, τη Μαρία, και το κατά πόσο ένιωσε ποτέ ενοχές για τις πολλές επαγγελματικές της υποχρεώσεις. Είναι ένα ερώτημα που αγγίζει πολλές εργαζόμενες μητέρες, ειδικά όταν η εργασία δεν έχει «ωράριο γραφείου», αλλά κυλάει σε βράδια, περιοδείες, γυρίσματα και ατελείωτες πρόβες.
Η Νικολέτα Βλαβιανού απάντησε με μια εικόνα που δείχνει πρακτική και τρυφερότητα ταυτόχρονα: έπαιρνε τη Μαρία συνέχεια μαζί της. Αντί να προσπαθεί να «χωρίσει» απόλυτα τους δύο κόσμους, τους ένωσε όσο μπορούσε, φτιάχνοντας ένα είδος κοινής καθημερινότητας μέσα στο απαιτητικό πλαίσιο του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Μάλιστα, ανέφερε πως έκαναν Πρωτοχρονιά δύο ή τρεις φορές στα εορταστικά προγράμματα της Ρούλας Κορομηλά, όπου ήταν καλεσμένη. Η λεπτομέρεια αυτή δεν είναι απλώς μια ανάμνηση από τα τηλεοπτικά χρόνια μιας άλλης εποχής· είναι, στην ουσία, μια απόδειξη ότι η μητρότητα δεν μετριέται μόνο με «κλασικές» οικογενειακές στιγμές στο σπίτι, αλλά και με το πώς διεκδικείς χρόνο, παρουσία και κοινές εμπειρίες, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι οι ιδανικές.
Σήμερα, όπως αποκάλυψε, η ίδια συνεχίζει την ίδια λογική και ως γιαγιά. Παίρνει ακόμη και τον εγγονό της στα παρασκήνια, δείχνοντας ότι η οικογένεια παραμένει μέρος της ζωής της, όχι ως κάτι που μπαίνει απέναντι από την εργασία, αλλά ως κάτι που μπορεί να συνυπάρχει μαζί της.
Η Νικολέτα Βλαβιανού στο σήμερα: εμπειρία, ισορροπία, ουσία
Η συνέντευξη της Νικολέτα Βλαβιανού φωτίζει μια πλευρά της καλλιτεχνικής ζωής που συχνά μένει στο παρασκήνιο: το πώς χτίζεται μια πορεία με συνέπεια, αλλά και τι πληρώνεται στην πορεία για να διατηρηθεί αυτή η συνέπεια. Μέσα από τις απαντήσεις της, αναδύεται μια γυναίκα που δεν ωραιοποιεί τις δυσκολίες, αλλά ούτε και απολογείται για τις επιλογές της.
Και στο τέλος, το μήνυμα που μένει είναι ξεκάθαρο: για τη Νικολέτα Βλαβιανού, η εργασία δεν ήταν απλώς «ένα κομμάτι» της ζωής της, αλλά ένας δρόμος που της έφερε χαρά, δημιουργία και μια αίσθηση δικαίωσης. Ακόμη κι αν αυτό σήμαινε λιγότερες γιορτές στο σπίτι ή μια προσωπική ζωή που μπήκε σε δεύτερη μοίρα, η ίδια φαίνεται να έχει συμφιλιωθεί πλήρως με αυτή την επιλογή. Και ίσως γι’ αυτό η δήλωσή της ακούγεται τόσο αληθινή: η Νικολέτα Βλαβιανού βρήκε μεγαλύτερες χαρές στη δουλειά και στην πορεία της, παρά σε «μπλεγμένες ερωτικές ιστορίες», επιλέγοντας τελικά την ουσία, την παρουσία και τη δημιουργία.
