Ο Νικήτας Τσακίρογλου μίλησε για το τι σημαίνει για εκείνον η τέχνη, αλλά και για τις συνθήκες μέσα στις οποίες γνώρισε το θέατρο και αποφάσισε να ακολουθήσει την υποκριτική. Αναφερόμενος στη θέση που έχει το θέατρο στη ζωή του, ο ηθοποιός σημείωσε: «Το θέατρο είναι η προσωπική μου λύτρωση. Η υποκριτική είναι η διαφυγή μου από μια πεζή πραγματικότητα. Η μητέρα μου ήταν εξόριστη σε Μακρόνησο και Τρίκερη και θυμάμαι λίγα από εκείνη ως παιδί. Δεν ήθελε τους Γερμανούς στην Κατοχή. Έβγαινε στους δρόμους εναντίον τους».
Στη συνέχεια, μίλησε για τις πολιτικές διώξεις που σημάδεψαν την οικογένειά του εκείνη την περίοδο, καθώς και για τις εικόνες που έχει κρατήσει από τα παιδικά του χρόνια. «Θυμάμαι πως είχαν καταδικάσει και τον θείο μου εις θάνατον, θυμάμαι τους Χίτες να είναι έξω από το σπίτι μας. Ήταν μια εποχή… να μην ξανάρθει, για όνομα του Θεού. Αυτή η εποχή ήταν η χειρότερη για τη χώρα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο Νικήτας Τσακίρογλου αναφέρθηκε και στη γνωριμία του με το παιδικό θέατρο στον Κολωνό, η οποία αποτέλεσε την αφετηρία για την είσοδό του στη δραματική σχολή.
Όπως περιέγραψε: «Τότε, στον Κολωνό, είχε έρθει ένας ηθοποιός του Εθνικού και κάναμε παιδικό θέατρο. Εκείνος με προετοίμασε, έδωσα εξετάσεις και μπήκα. Με γοήτευε. Κανένας συγγενής μου δεν σχετιζόταν με το θέατρο, αλλά εμένα με γοήτευε και διάβαζα συνέχεια κείμενα».
