Ανώτερος Μαροκινός αξιωματούχος υποστήριξε ότι το Μαρόκο είχε προειδοποιήσει εγκαίρως την Ισπανία πως μια πρόσφατη δικαστική απόφαση, σχετικά με το πώς αντιμετωπίζονται οι μετανάστες που φτάνουν διά θαλάσσης, θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις.
Η τοποθέτησή του έρχεται στον απόηχο της πρωτοφανούς κρίσης στη Θέουτα, η οποία ανέδειξε με δραματικό τρόπο πόσο εύθραυστο είναι το ισοζύγιο ασφάλειας και πολιτικής διαχείρισης στο τρίγωνο Μαρόκο -μεταναστευτικό και ευρωπαϊκή συνοριακή πολιτική.
Η Μαδρίτη, από την πλευρά της, απέρριψε κατηγορηματικά ότι είχε λάβει τέτοιου είδους προειδοποίηση για το μέγεθος της επερχόμενης εισροής. Αντ’ αυτού, κατηγόρησε εγκληματικά δίκτυα διακίνησης ανθρώπων ότι διέσπειραν παραπληροφόρηση γύρω από τη δικαστική απόφαση, παρουσιάζοντάς την ως «παράθυρο ευκαιρίας» για μαζική είσοδο στην Ισπανία.
Η δικαστική απόφαση και το «μήνυμα» που παρερμηνεύτηκε
Σύμφωνα με τον Ισπανό πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ, η κρίση στη Θέουτα δεν προκλήθηκε από κάποια ξαφνική μεταβολή της ισπανικής πολιτικής, αλλά από μια κακόβουλη ανάγνωση της δικαστικής απόφασης «εκ μέρους της μαφίας διακίνησης ανθρώπων».
Όπως είχε δηλώσει από την πρώτη ημέρα, αυτό που προέκυπτε από τις επαφές με τις μαροκινές αρχές ήταν πως οι διακινητές αξιοποίησαν σκόπιμα την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ισπανίας, διαστρεβλώνοντας το περιεχόμενό της για να παρασύρουν κόσμο σε επικίνδυνες μετακινήσεις.
Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε αποφασίσει στις 8 Ιουλίου ότι οι επαναπροωθήσεις μεταναστών που εισέρχονται παράνομα από τα χερσαία σύνορα δεν μπορούν να εφαρμόζονται με την ίδια ταχύτητα σε περιπτώσεις ανθρώπων που φτάνουν διά θαλάσσης. Η απόφαση, ωστόσο, δεν ισοδυναμούσε με «ελεύθερη διέλευση».
Έθετε σαφείς προϋποθέσεις και διευκρίνιζε ότι οι μετανάστες δεν μπορούν να υπερβαίνουν τα υφιστάμενα συνοριακά εμπόδια ή τις εγκαταστάσεις φύλαξης. Παρ’ όλα αυτά, η δημόσια συζήτηση γύρω από το τι πρακτικά σημαίνει μια τέτοια κρίση της Δικαιοσύνης αποδείχθηκε πρόσφορο έδαφος για φήμες, υπερβολές και —όπως καταγγέλλει η ισπανική κυβέρνηση— οργανωμένη παραπληροφόρηση.
Η άνευ προηγουμένου εισροή στη Θέουτα και οι μαζικές επιστροφές
Μέσα σε λίγες ημέρες, τουλάχιστον 50.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους Μαροκινοί, πέρασαν στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα. Άλλοι εισήλθαν πεζοί, άλλοι κολυμπώντας από την κοντινή πόλη Φνιδέκ, σε ένα σκηνικό που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Η εισροή κατέκλυσε γρήγορα τη Θέουτα, πιέζοντας τις τοπικές δομές και τις ισπανικές αρχές, μέχρις ότου ακολούθησαν χιλιάδες επιστροφές στο Μαρόκο.
Το γεγονός αυτό επανέφερε στο προσκήνιο το πόσο άμεσα μπορεί να επηρεάσει μια δικαστική απόφαση —ή ακόμη και η φημολογία γύρω από αυτή— τις μεταναστευτικές ροές. Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκεται το πώς «διαβάζεται» το μήνυμα: ως διαδικαστική δικλείδα προστασίας ή ως πρόσκληση για απόπειρα διέλευσης. Στο πλαίσιο Μαρόκο -μεταναστευτικό, η λεπτή αυτή γραμμή αποδεικνύεται καθοριστική.
«Συνεργαστήκαμε εγκαίρως, αλλά το πρόβλημα ήρθε»: Η θέση του Ραμπάτ
Ο ανώτερος Μαροκινός αξιωματούχος, μιλώντας υπό τον όρο της ανωνυμίας, δήλωσε ότι οι δύο πλευρές άρχισαν να συνεργάζονται γύρω στις 22-23 Ιουλίου, όταν «τα δίκτυα άρχισαν να μιλάνε γι’ αυτό». Όπως είπε, συζητήθηκε η απόφαση και ο πιθανός αντίκτυπός της, και το Μαρόκο προειδοποίησε ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί «πρόβλημα». «Και πράγματι δημιούργησε πρόβλημα», τόνισε.
Η εκπρόσωπος της ισπανικής κυβέρνησης, Έλμα Σάιζ, απάντησε ότι δεν υπήρχαν «σε καμία περίπτωση» στοιχεία ή αναφορές που να ενημέρωναν την ισπανική πλευρά για το μέγεθος του επερχόμενου γεγονότος. Με άλλα λόγια, η Μαδρίτη αμφισβητεί ότι υπήρξε συγκεκριμένη προειδοποίηση για τη μαζικότητα και την ταχύτητα της μετακίνησης.
Ασφάλεια, όρια και ευθύνη: Γιατί δεν «σταμάτησαν» την έξοδο;
Ο Μαροκινός αξιωματούχος επέμεινε ότι η μαζική μετακίνηση ανθρώπων στη Θέουτα δεν συνιστά αποτυχία του μηχανισμού ασφαλείας του Μαρόκου. Χαρακτήρισε «απλοϊκή» την άποψη ότι το Μαρόκο θα έπρεπε απλώς να χρησιμοποιήσει βία για να σταματήσει τους ανθρώπους, υποστηρίζοντας πως μια τέτοια προσέγγιση παρερμηνεύει πλήρως το φαινόμενο. Έθεσε, μάλιστα, το ρητορικό ερώτημα αν θα μπορούσε και η Ισπανία, βλέποντας τους ανθρώπους να φτάνουν, να τους σταματήσει «απλώς» με όπλα και δυνάμεις ασφαλείας, για να καταλήξει ότι αυτό «δεν είναι δυνατό».
Παραδέχθηκε ότι σε κάποιο σημείο οι μαροκινές δυνάμεις επιβολής του νόμου αδυνατούσαν να διαχειριστούν την κατάσταση, τόσο λόγω του πολύ μεγάλου αριθμού όσο και επειδή «το φαινόμενο ήταν πολύ ισχυρό». Ταυτόχρονα, υπογράμμισε πως δεν είναι «αποκλειστική ευθύνη» του Μαρόκου να διαχειρίζεται τη μετανάστευση, σημειώνοντας ότι το κόστος για το βασίλειο ανέρχεται περίπου στα 500 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Συντονισμός Μαδρίτης–Ραμπάτ και το επόμενο βήμα
Παρά τις διαφωνίες, ο αξιωματούχος υποστήριξε ότι Ραμπάτ και Μαδρίτη είχαν λειτουργήσει «ως αξιόπιστοι εταίροι» και συνέχιζαν να εργάζονται «σε άψογο συντονισμό» στο πεδίο της μετανάστευσης. Επισήμανε, ωστόσο, ότι «σήμερα, εναπόκειται στην Ισπανία να βρει απαντήσεις στις προκλήσεις που θέτει αυτή η απόφαση», μεταφέροντας το βάρος της προσαρμογής στην ισπανική πλευρά.
Τόνισε ακόμη πως η δέσμευση του Μαρόκου παραμένει ίδια: να δέχεται την επιστροφή όσων καταφέρνουν να περάσουν, να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για να αποτρέψει όσο το δυνατόν περισσότερες αναχωρήσεις και να συνεχίσει να το πράττει. Από την πλευρά της, η Έλμα Σάιζ σημείωσε ότι η «εξαιρετική αντίδραση της Ισπανίας στην κρίση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα» δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τη συνεργασία του Μαρόκου.
