H συγγραφέας, Λένα Μαντά, φιλοξενήθηκε νωρίτερα σήμερα (29/5) στο Happy Day, με αφορμή την κυκλοφορία και την περιοδεία του νέου της βιβλίου, «Ελένη της Ζέντας».
Όπως αναφέρει η ίδια, αν και εξακολουθεί να απολαμβάνει θερμά τη διάδραση με τους αναγνώστες κατά τη διάρκεια των παρουσιάσεων, πλέον δυσκολεύεται αρκετά με τη μοναξιά των ταξιδιών. Η κατάσταση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το παρελθόν, όταν τη συνόδευε παντού ο εκλιπών σύζυγός της, Γιώργος, με τον οποίο οι περιοδείες έμοιαζαν με ευχάριστες αποδράσεις.
«Την ώρα της εκδήλωσης την απολαμβάνω πάρα πολύ. Δηλαδή είναι πολύ όμορφο να έχεις τον κόσμο, να μιλάς μαζί του… Μου αρέσει να είναι πιο διαδραστική η παρουσίαση, οπότε ρωτάω, απαντάνε, με ρωτάνε, απαντάω. Η ώρα της παρουσίασης είναι υπέροχη. Το υπόλοιπο κομμάτι όχι, δεν το απολαμβάνω πια», παραδέχεται αρχικά η Λένα Μαντά.
«Έχεις πολλές ώρες μοναξιάς. Είσαι σε έναν τόπο ξένο που δεν τον ξέρεις, είσαι μόνος σου την υπόλοιπη ημέρα, δεν ξέρεις κανέναν. Όταν είχα τον σύζυγό μου δεν με ένοιαζε. Με τον Γιώργο ήτανε οι διακοπές μας. Δηλαδή φεύγαμε δυόμισι μήνες σερί. Δεν με ένοιαζε καθόλου. Περνάγαμε καλά, βλέπαμε πόλεις. Ήταν μια χαρά», εξομολογείται.
«Συνεχίζω την ψυχοθεραπεία μου, άπαξ της εβδομάδος απαρέγκλιτα και χωρίς να χάνω ούτε συνεδρία. Είμαι σε πολύ καλό δρόμο. Κλείνουμε δυο χρόνια σε λίγο. Τώρα είμαι στη διαδικασία της προετοιμασίας μου για να βγάλω τα μαύρα. Δηλαδή δουλεύουμε αυτό με την ψυχολόγο, γιατί δεν είναι πάρα πολύ εύκολο. Αισθάνεσαι περίεργα, γιατί όταν δυο χρόνια είναι το μοναδικό χρώμα που φοράς, παπούτσια, κοσμήματα… φαντάσου ότι μέχρι και οι νυχτικές μου μέσα στο σπίτι είναι μαύρες. Μέσα και έξω απ’ το σπίτι μαύρα.
Δεν είναι ότι τα φοράω για το θεαθήναι ή για το τι θα πει ο κόσμος επειδή μένω σε χωριό. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτό. Το θέμα είναι η ψυχή μου τι έλεγε. Το μαύρο γίνεται ένα είδος κάστρου, που αισθάνεσαι ασφάλεια μέσα του. Και μένεις κολλημένος εκεί. Αυτό πρέπει να ξεκολλήσει», καταλήγει επί του θέματος η Λένα Μαντά.
