Ο Κώστας Τουρνάς έδωσε αυτή την εβδομάδα μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο νέο τεύχος του περιοδικού «Λοιπόν» και στον δημοσιογράφο Ανδρέα Θεοδώρου. Μέσα από μια συζήτηση που κινήθηκε από τα βιώματα της σκηνής μέχρι τις πιο προσωπικές απώλειες, ο καταξιωμένος καλλιτέχνης μίλησε με ειλικρίνεια για τις στιγμές που χρειάστηκε να σταθεί μπροστά στο κοινό ενώ μέσα του πάλευε με δύσκολες συνθήκες. Παράλληλα, αναφέρθηκε και στην απώλεια του αγαπημένου του φίλου, Γιώργου Μαρίνο, παραδεχόμενος με συγκίνηση πως δεν κατάφερε να τον αποχαιρετήσει όπως θα ήθελε.
Όταν η σκηνή γίνεται καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές
Στην ερώτηση αν έχουν υπάρξει φορές που χρειάστηκε να ανέβει στη σκηνή ενώ βίωνε μια δύσκολη κατάσταση, ο Κώστας Τουρνάς ήταν ξεκάθαρος: αυτό είναι σχεδόν αναπόφευκτο όταν έχεις μια ζωή γεμάτη συναυλίες, παραστάσεις, πρόβες και διαδρομές. Όσο κι αν η τέχνη μοιάζει συχνά με γιορτή, η πραγματικότητα είναι ότι οι καλλιτέχνες κουβαλούν, όπως όλοι, τα δικά τους βάρη.
Όπως εξήγησε, στη ζωή όλων συμβαίνουν γεγονότα επώδυνα και απαιτητικά, που δεν «παγώνουν» επειδή υπάρχει ένα προγραμματισμένο live ή μια εμφάνιση. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρή αντίφαση, η σκηνή κρύβει μια ιδιότυπη ευλογία: τη στιγμή που ανεβαίνεις, δεν μπορείς παρά να εστιάσεις σε αυτό που κάνεις. Η συγκέντρωση στη μουσική, στον ρυθμό, στους στίχους, στο βλέμμα του κόσμου λειτουργεί σαν μια μορφή ανακούφισης — ένα ψυχολογικό διάλειμμα από όσα βαραίνουν την καθημερινότητα.
Ο Κώστας Τουρνάς περιέγραψε αυτή τη διαδικασία σαν μια μικρή, αναγκαία παύση που σε βοηθά να ανασάνεις. Και δεν το είπε μόνο για τον ίδιο. Τόνισε πως το ίδιο ισχύει, σε μεγάλο βαθμό, και για το κοινό. Όσοι παρακολουθούν μια μουσική παράσταση δεν έρχονται μόνο για να ακούσουν τραγούδια· έρχονται για να πάρουν κι εκείνοι μια ανάσα. Για να αφήσουν για λίγο πίσω τους τις πιέσεις, τις ευθύνες και τις αγωνίες που τους συνοδεύουν κάθε μέρα. Έτσι, η μουσική λειτουργεί σαν κοινός τόπος συνάντησης: καλλιτέχνης και θεατές μοιράζονται μια εμπειρία που τους «ελαφραίνει», έστω προσωρινά.
Κώστας Τουρνάς για Γιώργο Μαρίνο: «Δυστυχώς δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω»
Μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της συνέντευξης ήρθε όταν η κουβέντα πέρασε στην απώλεια του Γιώργου Μαρίνο, ενός ανθρώπου που ο Κώστας Τουρνάς χαρακτήρισε φίλο και ιδιαίτερα αγαπητό. Στο ερώτημα αν πρόλαβε να τον αποχαιρετήσει, η απάντηση ήταν λιτή αλλά γεμάτη βάρος: «Όχι, δυστυχώς δεν πρόλαβα».
Ο καλλιτέχνης αποκάλυψε ότι η τελευταία φορά που μίλησαν ήταν πριν από περίπου πέντε χρόνια, και μάλιστα εντελώς τυχαία. Παρ’ όλα αυτά, η συναισθηματική σύνδεση ανάμεσά τους παρέμενε ισχυρή. Όπως είπε, ο Γιώργος Μαρίνος τον αγαπούσε πολύ και η αγάπη αυτή ήταν αμοιβαία.
Ωστόσο, στη συνέχεια χάθηκε η επαφή. Ο Κώστας Τουρνάς εξήγησε πως δεν είχε νεότερα για εκείνον και γνώριζε μόνο ότι βρισκόταν «κάπου προστατευμένος». Δεν ήξερε πού ακριβώς ήταν, ούτε πώς ζούσε, ούτε υπό ποιες συνθήκες. Αυτή η αβεβαιότητα, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν υπήρξε η δυνατότητα ενός τελευταίου «αντίο», κάνει την απώλεια ακόμη πιο δύσκολη. Γιατί ο αποχαιρετισμός, όσο επώδυνος κι αν είναι, δίνει πολλές φορές στους ανθρώπους έναν τρόπο να κλείσουν έναν κύκλο με αξιοπρέπεια και αγάπη.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτό που μένει είναι οι αναμνήσεις: τα λόγια που ειπώθηκαν, οι στιγμές που μοιράστηκαν, τα τυχαία τηλεφωνήματα που αποδεικνύονται —εκ των υστέρων— πολύτιμα. Και μέσα από τη μαρτυρία του, γίνεται σαφές ότι ο Γιώργος Μαρίνος δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική γνωριμία του χώρου, αλλά ένας άνθρωπος που άφησε προσωπικό αποτύπωμα στην καρδιά του.
Η μουσική ως ανάσα και η μνήμη ως συνέχεια
Η συνέντευξη του Κώστα Τουρνά δεν φωτίζει μόνο την αντοχή που χρειάζεται για να σταθείς στη σκηνή όταν μέσα σου όλα είναι δύσκολα. Φωτίζει και κάτι ακόμη πιο ανθρώπινο: το πώς η απώλεια ενός φίλου μπορεί να σε συνοδεύει σιωπηλά, ακόμη κι όταν τα φώτα ανάβουν και η παράσταση ξεκινά.
Και αν κάτι ξεχωρίζει από όσα είπε, είναι η αλήθεια πίσω από τη φράση που δίνει και τον τόνο στην ιστορία: Κώστας Τουρνάς για Γιώργο Μαρίνο — «Δυστυχώς δεν πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω». Ένας απλός, καθαρός λόγος που συνοψίζει την πίκρα του ανεκπλήρωτου αποχαιρετισμού, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει τη βαθιά εκτίμηση και αγάπη που υπήρχε. Στο τέλος, μπορεί να μην ειπώθηκε το τελευταίο «αντίο», όμως η μνήμη και η αγάπη παραμένουν, συνεχίζοντας να κρατούν ζωντανό αυτό που πραγματικά μετρά.
