Νέα περιστατικά βιασμών στην Ινδία επανέφεραν στο προσκήνιο τη συζήτηση για την ασφάλεια των γυναικών και την αναποτελεσματικότητα των νομοθετικών μεταρρυθμίσεων και της αυστηροποίησης των ποινών .
Στις 21 Σεπτεμβρίου μια 17χρονη έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού από τρεις άνδρες που προσποιήθηκαν ότι ήταν αστυνομικοί σε πάρκο στο κέντρο του Νέου Δελχί, ανακοίνωσαν οι αρχές.
Η υπόθεση αυτή επανέφερε στη δημοσιότητα ένα πρόβλημα που εξακολουθεί να ταλανίζει τη χώρα παρά τις νομοθετικές μεταρρυθμίσεις που υιοθετήθηκαν μετά τον βιασμό και τον φόνο το 2012 μιας φοιτήτριας στο Νέο Δελχί, μια υπόθεση που προκάλεσε σοκ και αγανάκτηση σε όλο τον κόσμο.
Οι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταγγέλλουν ότι μόλις ξεπεραστεί το πρώτο σοκ, κανείς δεν αντιμετωπίζει τη ρίζα του κακού.
«Η πραγματική λύση περνά από την αλλαγή νοοτροπίας» υποστηρίζει η ακτιβίστρια Γιογκίτα Μπαγιάνα. «Η άποψη σύμφωνα με την οποία φταίει η γυναίκα αν επιστρέφει αργά στο σπίτι της ή αν βγει με έναν άνδρα είναι βαθιά ριζωμένη» στην ινδική κοινωνία, προσθέτει. «Είναι σκανδαλώδες το γεγονός ότι η κοινωνία εξακολουθεί να σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο», σημειώνει.
Το 2024 καταγράφηκαν επισήμως στην Ινδία – την πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου—29.536 βιασμοί, περίπου 80 την ημέρα. Ένας αριθμός πολύ μικρότερος από τον πραγματικό, καθώς πολλές σεξουαλικές επιθέσεις δεν καταγγέλλονται ποτέ.
Θανατική ποινή
Την Τετάρτη εκατοντάδες φοιτητές διαδήλωσαν κοντά στο πάρκο όπου βιάστηκε η 17χρονη, κρατώντας πανό και φωνάζοντας συνθήματα με τα οποία καλούσαν να προστατεύονται καλύτερα οι γυναίκες.
Στις 12 Σεπτεμβρίου μια 16χρονη έπεσε θύμα βιασμού και στη συνέχεια δολοφονήθηκε στο βόρειο τμήμα του Νέου Δελχί, την πόλη που θεωρείται «η πρωτεύουσα του βιασμού». Το πτώμα της εντοπίστηκε δύο ημέρες αργότερα.
Ένα μήνα νωρίτερα μια 17χρονη βιάστηκε από οδηγό λεωφορείου και έναν ελεγκτή στη μεγαλούπολη των 30 εκατομμυρίων κατοίκων, ανακοίνωσε η αστυνομία.
Αυτά τα εγκλήματα δεν περιορίζονται μόνο στην πρωτεύουσα.
Στις 19 Σεπτεμβρίου, στο ανατολικό κρατίδιο Μπιχάρ, μια έφηβη έπεσε θύμα σεξουαλικής επίθεσης, ενώ ο φίλος της ξυλοκοπήθηκε άγρια από μια ομάδα ανδρών, σύμφωνα με βίντεο που έγινε viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Κάθε νέο περιστατικό αναζωπυρώνει την αγανάκτηση της κοινής γνώμης και συνήθως συνοδεύεται από συλλήψεις και πολιτικές εξαγγελίες.
Ο ομαδικός βιασμός και ο φόνος μιας 23χρονης φοιτήτριας στο Νέο Δελχί το 2012 είχε αποτελέσει αφορμή για μεγάλες διαδηλώσεις. Έναν χρόνο αργότερα αυστηροποιήθηκε η νομοθεσία, διευρύνθηκε ο ορισμός των σεξουαλικών αδικημάτων και οι ποινές αυξήθηκαν. Ο ομαδικός βιασμός επισύρει πλέον ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 20 ετών, ενώ θεσπίστηκε η θανατική ποινή για τους κατ’ εξακολούθηση δράστες.
«Τα θύματα χάνουν την ελπίδα»
Όμως το 2024 ο βιασμός και ο φόνος μιας γιατρού σε νοσοκομείο της Καλκούτα, στη βορειοανατολική Ινδία, πυροδότησε για άλλη μια φορά ένα τεράστιο κύμα οργής σε ολόκληρη την Ινδία.
Δικηγόροι και υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επισημαίνουν την έλλειψη αστυνομικών πόρων και την υπερφόρτωση του δικαστικού συστήματος — παράγοντες που υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα των νομοθετικών μεταρρυθμίσεων.
«Οι δικαστές και οι αστυνομικοί είναι υπερφορτωμένοι. Πώς μπορεί ένα και μόνο αστυνομικό τμήμα να εξυπηρετεί 200.000 έως 300.000 άτομα; Πρόκειται για φαύλο κύκλο», δηλώνει η δικηγόρος Σίλπι Τζέιν, η οποία έχει εκπροσωπήσει αρκετά θύματα σεξουαλικής βίας.
Εξάλλου το δικαστικό σύστημα είναι πολύ αργό.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 2024 άνοιξαν περισσότερες από 206.000 υποθέσεις για βιασμό και μόνο οι 20.587 εκδικάστηκαν το ίδιο έτος.
«Χρειάζονται κατά μέσο όρο επτά με οκτώ χρόνια για να εκδικαστεί μια υπόθεση βιασμού και αν φτάσει ως το Ανώτατο Δικαστήριο μπορεί να πάρει και 20 χρόνια. Οι δράστες λοιπόν δεν φοβούνται πια τη δικαιοσύνη και τα θύματα χάνουν την ελπίδα», τονίζει η Τζέιν.
Σύμφωνα με την Πoύναμ Μουτρέζα, της ΜΚΟ Population Foundation of India, μόνο οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα. «Η πρόληψη πρέπει να λαμβάνει χώρα πολύ πριν διαπραχθεί οποιαδήποτε πράξη —στο πλαίσιο των οικογενειών, των σχολείων και των κοινοτήτων, καθώς και στο διαδίκτυο και στους κόλπους της αστυνομίας», εκτιμά.
