Για σχεδόν 180 χρόνια μετά την κατάργηση της δουλείας από τη Γαλλία, ο Code Noir (Μαύρος Κώδικας), ο οποίος επέτρεπε στους σκλάβους να αντιμετωπίζονται ως περιουσία και να δέχονται εργασία, ξυλοδαρμό, πώληση, βιασμό ή θανάτωση, παρέμεινε σε ισχύ. Την Πέμπτη, η βαθιά διχασμένη Εθνοσυνέλευση της χώρας ψήφισε ομόφωνα την κατάργησή του σε μια σπάνια επίδειξη πολιτικής ενότητας, αναφέρει η εφημερίδα The Guardian.
Η ψηφοφορία, η οποία εγκρίθηκε με 254 ψήφους υπέρ και 0 κατά, τερματίζει έναν νόμο του 17ου αιώνα που υπογράφηκε από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1685 και κωδικοποίησε τη μεταχείριση των σκλάβων στις γαλλικές αποικίες.
Η Γαλλία ετοιμάζεται να καταργήσει συμβολικά τον νόμο περί αποικιακής δουλείας, περισσότερα από 170 χρόνια μετά την κατάργηση της πρακτικής
Είναι ένα σημαντικό βήμα στην αναγνώριση του ρόλου του Παρισιού στη δουλεία και θα ανοίξει το δρόμο για πιθανές αποζημιώσεις, μια ιδέα που παρουσίασε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν την περασμένη εβδομάδα. Ο Γάλλος ηγέτης δήλωσε ότι ο κώδικας «δεν έπρεπε ποτέ να είχε επιβιώσει από την κατάργηση της δουλείας» το 1848.
«Η σιωπή, ακόμη και η αδιαφορία, που διατηρούμε για σχεδόν δύο αιώνες απέναντι σε αυτόν τον Κώδικα Noir δεν είναι πλέον παράλειψη. Έχει γίνει μια μορφή προσβολής», πρόσθεσε.
Ο Μακρόν πρόσθεσε ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων ήταν ένα ζήτημα που «δεν πρέπει να αρνηθούμε», αλλά η χώρα «δεν πρέπει να δίνει ψευδείς υποσχέσεις».
Οι βουλευτές μένουν έκπληκτοι που ο νόμος εξακολουθεί να υπάρχει
Τα συναισθήματα ήταν έντονα στην κάτω βουλή του κοινοβουλίου καθώς συζητούνταν η ψηφοφορία, με πολλούς να εκπλήσσονται που ο νόμος εξακολουθεί να υπάρχει.
Ο Στίβη Γκουστάβ , βουλευτής από το γαλλικό νησί της Καραϊβικής, Μαρτινίκα, του οποίου οι πρόγονοι ήταν σκλάβοι, δήλωσε δακρυσμένοι στην εθνοσυνέλευση: «Καμία ψήφος από μόνη της δεν μπορεί να επιδιορθώσει αιώνες κατεστραμμένων ζωών».
«Δεν είμαστε απόγονοι σκλάβων, είμαστε απόγονοι ανθρώπων που γεννήθηκαν ελεύθεροι, και στη συνέχεια υποβιβάστηκαν στο χειρότερο – υποβιβάστηκαν σε δουλεία».
Τα 60 άρθρα του κώδικα κάλυπταν κάθε πτυχή της ζωής ενός σκλάβου. Το Άρθρο 44 όριζε ότι ένα άτομο θεωρούνταν «κινητή περιουσία», ενώ άλλες ρήτρες όριζαν ότι όσοι δραπέτευαν ακρωτηριάζονταν και ότι ο λόγος ενός σκλάβου δεν μετρούσε για τίποτα.
Η Γαλλία ήταν το τρίτο μεγαλύτερο έθνος δουλεμπορίου, μετά τη Βρετανία και την Πορτογαλία. Υπολογίζεται ότι έστειλε 1,4 εκατομμύρια Αφρικανούς στις φυτείες ζάχαρης των αποικιών του. Ο πλούτος που παρήγαγε έχτισε τις πόλεις Νάντη και Μπορντό.
Οι πλουσιότερες από αυτές τις φυτείες βρίσκονταν στο Σεντ Ντομίνγκ, μια γαλλική αποικία που βρισκόταν στο δυτικό τρίτο του νησιού Ισπανιόλα της Καραϊβικής, που ιδρύθηκε το 1687. Το 1804, οι σκλάβοι στην αποικία επαναστάτησαν, εξασφαλίζοντας την ανεξαρτησία τους στην περιοχή που έγινε η Αϊτή. Ωστόσο, το Παρίσι ανάγκασε τους απελευθερωμένους σκλάβους να πληρώσουν αποζημιώσεις για να καλύψουν τις ζημίες των ιδιοκτητών τους, ένα χρέος που εξακολουθούσαν να πληρώνουν μέχρι το 1947.
Η Γαλλία διατήρησε μια σειρά από αποικίες
Μετά την κατάργηση της δουλείας, η Γαλλία διατήρησε μια σειρά από αποικίες. Τα τέσσερα παλαιότερα – Γουαδελούπη, Μαρτινίκα, Γαλλική Γουιάνα στη βορειοανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής και το νησί Ρεϋνιόν στον Ινδικό Ωκεανό – έγιναν γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα το 1946. Ο πληθυσμός τους, που ανέρχεται σε 1,9 εκατομμύρια, κυρίως απόγονοι σκλάβων, είναι Γάλλοι πολίτες και κυβερνώνται από το Παρίσι.
Αν και θεωρούνται μέρος της Γαλλίας, παραμένουν από τα φτωχότερα εδάφη της, με ποσοστό ανεργίας σχεδόν διπλάσιο από αυτό της ηπειρωτικής Γαλλίας και πολλά νοικοκυριά που ζουν κάτω από το εθνικό όριο φτώχειας.
Πηγή: ertnews.gr
