Η Eurovision επεκτείνεται για πρώτη φορά στην Ασία, με 11 χώρες να συμμετέχουν στον νέο διαγωνισμό που φιλοδοξεί να μεταφέρει τη μουσική, το θέαμα αλλά και τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις του ευρωπαϊκού θεσμού στην πιο πολυπληθή περιοχή του πλανήτη.
Με εκπροσώπους από τη Νότια Κορέα, το Μπαγκλαντές, το Βιετνάμ και άλλες ασιατικές χώρες, πραγματοποιείται το Σάββατο 14 Νοεμβρίου στην Μπανγκόκ η πρώτη έκδοση της Eurovision Ασίας. Ο διαγωνισμός φιλοδοξεί να καθιερωθεί ως ένας νέος μουσικός θεσμός, αν και η περιορισμένη συμμετοχή μεγάλων αγορών και η υποτονική προπώληση εισιτηρίων δημιουργούν ερωτήματα για την απήχησή του.
Έντεκα χώρες στην πρώτη Eurovision Ασίας
Από το Λάος έως τη Μογγολία και τις Φιλιππίνες, συνολικά 11 χώρες θα διεκδικήσουν τη νίκη στην πρώτη διοργάνωση, η οποία θα μεταδοθεί ζωντανά από τηλεοπτικά δίκτυα των συμμετεχουσών χωρών και μέσω YouTube.
Η Eurovision αποτελεί τη μεγαλύτερη ζωντανή μουσική τηλεοπτική διοργάνωση παγκοσμίως. Το 2026 συγκέντρωσε 131 εκατομμύρια τηλεθεατές, ενώ στα 70 χρόνια της ιστορίας της έχει συμβάλει στην ανάδειξη καλλιτεχνών διεθνούς εμβέλειας, όπως οι ABBA και η Σελίν Ντιόν.
Η ασιατική διοργάνωση αποτελεί την πρώτη πολυεθνική επέκταση του θεσμού, μετά και την απόπειρα δημιουργίας μιας αμερικανικής εκδοχής το 2022, η οποία δεν συνεχίστηκε.
Ωστόσο, από την πρώτη διοργάνωση απουσιάζουν μεγάλες μουσικές αγορές, όπως η Ινδία, η Ιαπωνία και η Κίνα, ενώ οι πωλήσεις των εισιτηρίων κινούνται σε χαμηλά επίπεδα.
«Η Eurovision είναι πολύ μεγάλη στην Ευρώπη και πολύ καινούργια στην Ασία», παραδέχθηκε ο εκτελεστικός παραγωγός Άσαφ Μπλέχερ. Όπως ανέφερε, χρειάστηκαν τρία χρόνια προετοιμασίας, κατά τη διάρκεια των οποίων οι συμμετέχοντες εξοικειώθηκαν με το πνεύμα της διοργάνωσης, τη μουσική και την υπερβολή που τη χαρακτηρίζουν.
Ο ίδιος περιέγραψε τον διαγωνισμό ως ένα παράθυρο σε άλλες χώρες, τη μουσική τους, τους ανθρώπους και τις ενδυματολογικές παραδόσεις τους, εκφράζοντας την ελπίδα ότι η φετινή διοργάνωση θα αποτελέσει την αρχή μιας μακροχρόνιας παρουσίας στην Ασία.
Από την K-pop στο beatboxing του Μπαγκλαντές
Οι φιναλίστ προέκυψαν μέσα από εθνικούς διαγωνισμούς, με αρκετούς από τους εκπροσώπους να είναι ήδη γνωστά ονόματα στις χώρες τους.
Το Βιετνάμ εκπροσωπεί η Toc Tien, η οποία συγκαταλέγεται στα φαβορί με ένα ποπ-dance τραγούδι. Η Νότια Κορέα συμμετέχει με τον αστέρα της K-pop Junhee, ενώ το Μπαγκλαντές στέλνει την ανδρική a cappella ομάδα beatboxing Beatmosphere. Το Νεπάλ θα εκπροσωπηθεί από τον Pratik Himal Rai.
Οι μουσικές επιλογές παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία, ενώ ορισμένοι καλλιτέχνες θα ερμηνεύσουν τα τραγούδια τους στη μητρική τους γλώσσα και άλλοι στα αγγλικά, επιδιώκοντας να προσεγγίσουν ευρύτερο κοινό.
Η Μαλαισιανή τραγουδίστρια Άινα Αμπντούλ επέλεξε τα αγγλικά για τη συμμετοχή της, ενώ ο Νιέντρα από το Μπουτάν θα παρουσιάσει ένα φολκ-ποπ τραγούδι αγάπης, φορώντας παραδοσιακή ενδυμασία. Για τον καλλιτέχνη, η διοργάνωση αποτελεί μια ευκαιρία προβολής σε διεθνές επίπεδο, πέρα από τα σύνορα της χώρας του, η οποία αριθμεί περίπου 800.000 κατοίκους.
Η πολιτική διάσταση και οι αντιπαραθέσεις
Η πρώτη Eurovision Ασίας πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία ο ευρωπαϊκός διαγωνισμός αντιμετωπίζει προκλήσεις. Καθώς συμπληρώνει 70 χρόνια, η τηλεθέασή του υποχώρησε κατά 35 εκατομμύρια το 2026, μετά το μποϊκοτάζ πέντε χωρών εξαιτίας της συμμετοχής του Ισραήλ.
Η πολιτική αποτελούσε διαχρονικά μέρος της ιστορίας της Eurovision. Από τις διαμαρτυρίες της δεκαετίας του 1960 για τη συμμετοχή της Ισπανίας υπό το καθεστώς του Φράνκο έως τον αποκλεισμό της Ρωσίας μετά την εισβολή στην Ουκρανία το 2022, ο διαγωνισμός έχει επανειλημμένα βρεθεί στο επίκεντρο διεθνών αντιπαραθέσεων.
Η πρώτη διοργάνωση πραγματοποιήθηκε το 1956 ως πείραμα συνεργασίας των δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών φορέων της Ευρώπης. Σταδιακά εξελίχθηκε σε πολιτιστικό φαινόμενο, γνωστό για την εντυπωσιακή σκηνοθεσία, την εκκεντρικότητα και την πολυσυλλεκτική μουσική του, αλλά και για τη μεγάλη απήχησή του στην κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+.
Η διαδικασία ψηφοφορίας αποτελεί ένα ακόμη σημείο όπου οι πολιτικές και οι εθνικές σχέσεις μπορούν να επηρεάσουν τον ανταγωνισμό. Οι βαθμολογίες προκύπτουν κατά το ήμισυ από τις κριτικές επιτροπές και κατά το υπόλοιπο από το κοινό, ενώ καμία χώρα δεν έχει δικαίωμα να ψηφίσει τη δική της συμμετοχή.
Στην ασιατική εκδοχή, η συγκεκριμένη διαδικασία ενδέχεται να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία. Όπως παρατήρησε ο Μπλέχερ, τηλεθεατές από την Καμπότζη και την Ταϊλάνδη, δύο χώρες που συγκρούστηκαν για συνοριακά ζητήματα την περασμένη χρονιά, θα κληθούν να ψηφίσουν τις συμμετοχές της άλλης χώρας.
Ωστόσο, ο συγγραφέας και ειδικός στη Eurovision Ντιν Βουλέτιτς εκτιμά ότι η ασιατική διοργάνωση δεν διαθέτει ακόμη την πολιτική και κοινωνική διάσταση που χαρακτηρίζει την ευρωπαϊκή εκδοχή.
Όπως σημείωσε, οι περισσότερες συμμετοχές είναι ερωτικά τραγούδια, με εξαίρεση ορισμένες περιπτώσεις, όπως το «Sobra-Sobra» («Πάρα πολύ») της Φιλιππινέζας τραγουδίστριας Carmelle, το οποίο αποτελεί μια αισιόδοξη έκκληση για τη γυναικεία ενδυνάμωση.
Κατά τον ίδιο, απουσιάζουν προκλητικές συμμετοχές και ουσιαστικά μηνύματα που θα μπορούσαν να απευθυνθούν σε ένα διεθνές κοινό, στοιχεία που θεωρεί ότι διαφοροποιούν την ευρωπαϊκή Eurovision από άλλους διαγωνισμούς τραγουδιού.
Προβλήματα στον προϋπολογισμό και σχέδια για το 2027
Η προετοιμασία της πρώτης ασιατικής διοργάνωσης δεν έλειψε από δυσκολίες, καθώς δημοσιεύματα έκαναν λόγο για περικοπή του προϋπολογισμού κατά ένα εκατομμύριο δολάρια. Οι εξελίξεις ανάγκασαν τους διοργανωτές να εκδώσουν ανακοίνωση τον προηγούμενο μήνα, διαβεβαιώνοντας ότι η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί κανονικά.
Ο εκτελεστικός παραγωγός Άσαφ Μπλέχερ αναγνώρισε ότι υπάρχουν περιορισμοί στον προϋπολογισμό, επισημαίνοντας ωστόσο ότι πρόκειται για την πρώτη χρονιά του εγχειρήματος και ότι οι διοργανωτές προετοιμάζουν μια παραγωγή υψηλών προδιαγραφών.
Οι καλλιτέχνες αναμενόταν να φτάσουν στην Μπανγκόκ μέσα στο Σαββατοκύριακο, προκειμένου να ξεκινήσουν οι πρόβες πριν από τον τελικό.
Παρά τις δυσκολίες, οι διοργανωτές εμφανίζονται αισιόδοξοι για τη συνέχεια. Σύμφωνα με τον Μπλέχερ, 16 ή 17 περιοχές έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στη διοργάνωση του 2027, εφόσον η φετινή εκδοχή στεφθεί με επιτυχία.
Μεταξύ των ενδιαφερομένων βρίσκονται η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και η Ταϊβάν, μια προοπτική που θα μπορούσε να προσδώσει ακόμη μεγαλύτερη γεωπολιτική διάσταση στον διαγωνισμό.
