Οι πυραυλικές επιθέσεις των Χούθι στο διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ δεν έσπειραν μόνο τον θάνατο στη Σαουδική Αραβία, αλλά αναγκάζουν επίσης τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να επανεξετάσει τη διπλωματική και πολιτική του στρατηγική που σχεδιάστηκε για να τον οδηγήσει στις ενδιάμεσες εκλογές τον επόμενο μήνα.
Το σχέδιο του προέδρου των ΗΠΑ ήταν να κατηγορηθεί ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι για αυτό που περιέγραψε ως «παγκόσμιο πρόβλημα» – τη συνεχή αύξηση των τιμών του ντίζελ – λέγοντας ότι η αιτία ήταν οι ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου.
Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι ο ιρανικός αποκλεισμός στο Ορμούζ είχε ουσιαστικά σπάσει, παρουσιάζοντας στοιχεία για τις ημερήσιες διελεύσεις βαρελιών πετρελαίου από το Στενό για να καθησυχάσει τις αγορές. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι ήταν αδύνατο να διαπραγματευτεί με τους Ιρανούς, καθώς δεν υπήρχε μια ενιαία ηγεσία στην Τεχεράνη.
Η Σαουδική Αραβία, σε συνεργασία με την Τουρκία και το Πακιστάν, σκόπευε να εξαπολύσει επίθεση στους Χούθι, κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας. Η μοίρα της Υεμένης, της φτωχότερης χώρας στον κόσμο σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν επρόκειτο να αλλάξει τη γνώμη των ψηφοφόρων στο Κάνσας ή την Αλάσκα.
Τώρα, μετά την επίθεση στο αεροδρόμιο του Ριάντ, είναι αμφίβολο, για διάφορους λόγους, ότι αυτή η στρατηγική μπορεί να αντέξει.
Είναι αμφίβολο ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να αφεθεί μόνη της μετά τις επιθέσεις στο Ριάντ. Ένας από τους 12 νεκρούς είναι Αμερικανός και μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι μεταξύ των τραυματιών. Κάτι δεν πάει καλά με την άμυνα της Σαουδικής Αραβίας, καθώς οι Χούθι εκτοξεύουν πυραύλους από απόσταση 1000 χλμ. και φτάνουν τον στόχο τους πολύ συχνά.
Οι ΗΠΑ έχουν μονομερή εκεχειρία με τους Χούθι από το 2025 και όταν οι εχθροπραξίες μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Χούθι επανεμφανίστηκαν το καλοκαίρι, η συμφωνία ανανεώθηκε σιωπηλά. Ο Τραμπ έχει απορρίψει δύο φορές τις εκκλήσεις της Σαουδικής Αραβίας για βοήθεια. Μπορεί να τις απορρίψει άλλη μία; Η πίεση να ενεργήσουν ως σύμμαχοι αναμένεται να είναι έντονη.
Σε κάθε περίπτωση, η στρατηγική «κατηγορούμε τον Ζελένσκι, κάνουμε δουλειές με τη Ρωσία» είναι ούτως ή άλλως απίθανο να λειτουργήσει. Η ποσότητα επιπλέον ντίζελ που θα διαθέσει η Μόσχα στην αγορά δεν είναι αρκετή για να μειώσει τις τιμές στα πρατήρια. Η Ρωσία αντιπροσώπευε περίπου το 12% του παγκόσμιου ντίζελ που μεταφέρεται δια θαλάσσης και οι εξαγωγές της έχουν μειωθεί κατά περίπου το ένα τρίτο.
Η συμφωνία με τον Πούτιν έχει επίσης ξυπνήσει ξανά τους χειρότερους φόβους της Ευρώπης σχετικά με τη σχέση του Τραμπ με τη Ρωσία, λίγες μόνο εβδομάδες αφότου το Κογκρέσο ψήφισε ένα πακέτο κυρώσεων κατά της Μόσχας, το οποίο εξουσιοδοτούσε τον Τραμπ να επιβάλει κυρώσεις σε όποιο κράτος αγόραζε ρωσικά ενεργειακά προϊόντα.
Οι Ευρωπαίοι βλέπουν ότι το πρόβλημα του πληθωρισμού προκαλείται από τον πόλεμο του Ιράν και όχι από τη στάση του Ζελένσκι. Το μόνο ερώτημα είναι ποιος θα το πει.
Ο Μαρκ Ρούτε, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ και σύμμαχος του Τραμπ, θα ταξιδέψει αυτή την εβδομάδα στην Εσθονία, μια από τις χώρες που υποστηρίζουν περισσότερο την Ουκρανία και θα πρέπει να δώσει κάποιες εξηγήσεις. Ο υπουργός Εξωτερικών της Εσθονίας, Μάργκους Τσάκνα, δεσμεύτηκε ότι οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ θα επιβάλουν τη Δευτέρα το μεγαλύτερο πακέτο κυρώσεων στην ιστορία της και αυτός, μαζί με τη Σουηδία, θέλει τώρα να επανεξετάσει τη χρήση παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων προς βοήθεια της Ουκρανίας.
Το χειρότερο για τον Αμερικανό ηγέτη είναι ότι φαίνεται ότι η πολιτική ζημιά που προκλήθηκε στους Ρεπουμπλικάνους από τον πόλεμο στο Ιράν είναι ανεπανόρθωτη. Ο πόλεμος έχει ήδη μετατραπεί στο απόλυτο επιχείρημα για κάθε Δημοκρατικό υποψήφιο σε κάθε τηλεοπτικό ντιμπέιτ, ενώ πλήθος Ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι αποκηρύσσουν τον πόλεμο για να διασωθούν πολιτικά.
Ο Τραμπ μετά το Ριάντ πρέπει να το ξανασκεφτεί. Θα μπορούσε να επανακηρύξει τον πόλεμο εναντίον των Χούθι, τερματίζοντας την μονομερή εκεχειρία των ΗΠΑ, αλλά, αν συμβεί αυτό, γνωρίζει εκ πείρας ότι αυτό θα είναι δαπανηρό.
Η εναλλακτική λύση είναι η ομάδα του να μπορεί να διαπραγματευτεί διακριτικά και έμμεσα με την Τεχεράνη, όπως συμβαίνει στη Ντόχα. Ορισμένοι Ιρανοί παροτρύνουν την ηγεσία τους να αδράξει την ευκαιρία, υποστηρίζοντας ότι ο Τραμπ είναι ιδιαίτερα ευάλωτος ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.
Από την πλευρά τους, η Κίνα και η Ρωσία προσπαθούν να διατηρήσουν ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας με τους Χούθι, όμως οι στόχοι των φιλοϊρανών ανταρτών διευρύνονται, ενώ το νότιο τμήμα της Υεμένης είναι διχασμένο σχετικά με το μέλλον του εντός της χώρας.
Προς το παρόν, η διπλή στρατηγική του Τραμπ -να αμβλύνει τις συγκρούσεις στο Ιράν και την Υεμένη, κατηγορώντας παράλληλα τον Ζελένσκι- φαίνεται μη βιώσιμη. Το μόνο ερώτημα είναι αν η στρατηγική θα εγκαταλειφθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο ή απλώς θα απορριφθεί από τον αμερικανικό λαό στην κάλπη.
Πηγή: The Guardian
