Γιώργος Χρανιώτης: «Δεν είχα τίποτα στο μυαλό μου, παρά μόνο ότι με αυτή τη γυναίκα θα κάνω παιδί»

Νομίζω πως υπάρχουν διάφορες πίστες. Υπάρχει η πίστα ότι έχουμε βοήθεια, γιαγιά, παππού, αδελφή, οποιοδήποτε άνθρωπο είναι εκπαιδευμένος ως γονέας και υπάρχει η άλλη πίστα, που δεν έχουμε βοήθεια. Εμείς ανήκαμε στη δεύτερη κατηγορία. Αυτή κατά τη γνώμη μου είναι η πιο δύσκολη πίστα και η πιο ενδιαφέρουσα, γιατί πρέπει να βρεις τον τρόπο να αντλείς ευχαρίστηση από την εξελικτική καθημερινότητα που κυρίως αφορά στο παιδί.

Δηλαδή να βλέπεις αυτό το πλάσμα μέρα με τη μέρα να αλλάζει. Όμως, κάποιες στιγμές είναι σαν ένα μεγάλο κρεβάτι. Και στο κρεβάτι αυτό πρέπει να κοιμηθούν οι δυο άνθρωποι και όχι τρεις ή τέσσερις. Το ζευγάρι πρέπει να μείνει ακέραιο. Οπότε ένας μεγάλο αγώνας είναι να κρατηθεί η ακεραιότητα του ζευγαριού σε ερωτικό, σε συναισθηματικό, σε προσωπικό και σε ανθρώπινο επίπεδο.

Αυτό το έχεις, όμως, στο μυαλό σου όταν κάνεις παιδί;

Όχι, τίποτα δεν είχα στο μυαλό μου. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν ότι με αυτή τη γυναίκα θα κάνω παιδί. Και ευτυχώς αυτή τη βλακώδη μου αφέλεια την αγκάλιασα πάρα πολύ γιατί δεν μπήκα σε καμιά πρακτικότητα. Υπήρχε μια χαρά. Το ότι τώρα θα γίνουμε γονείς. Και ευτυχώς αυτή η χαρά ήρθε όταν πια ήξερα ότι ήθελα πάρα πολύ να κάνω ένα παιδί. Και αυτό το ήξερε και η Γεωργία.