Ένας περίπατος 30 λεπτών στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης χωρίζει το Trump Tower από το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ βρισκόταν ποτέ μέσα στο μουσείο, θα μπορούσε να δει τον μετεωρίτη του Cape York: μια μάζα σιδήρου 58 τόνων που προήλθε από τη βορειοδυτική Γροιλανδία και πουλήθηκε το 1897 από τον εξερευνητή Ρόμπερτ Πίρι, με τη βοήθεια τοπικών οδηγών Ινουίτ.
Για αιώνες πριν από τη δανική αποικιοκρατία, οι κάτοικοι της Γροιλανδίας χρησιμοποιούσαν θραύσματα του μετεωρίτη για την κατασκευή εργαλείων και κυνηγετικού εξοπλισμού. Ο Πίρι αφαίρεσε αυτόν τον πόρο από τον τοπικό έλεγχο και τελικά πούλησε τον μετεωρίτη έναντι ποσού που σήμερα θα αντιστοιχούσε σε μόλις 1,5 εκατομμύριο δολάρια. Ήταν μια συναλλαγή τόσο άνιση όσο οτιδήποτε μπορεί να εξετάζει σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος.
Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ πλέον βάζει στο στόχαστρο ένα έπαθλο πολύ μεγαλύτερο από έναν μετεωρίτη. Η ιδέα ότι οι ΗΠΑ μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της Γροιλανδίας, ενδεχομένως και με τη χρήση βίας, σηματοδοτεί μια μετάβαση από τη λογική των συμφωνιών στη λογική της κυριαρχίας. Το επιστημονικό κόστος θα ήταν σοβαρό. Μια μονομερής κατάληψη από τις ΗΠΑ απειλεί να διαταράξει την ανοιχτή επιστημονική συνεργασία που μας βοηθά να κατανοήσουμε την απειλή της παγκόσμιας ανόδου της στάθμης της θάλασσας.
Η Γροιλανδία είναι κυρίαρχη σε όλα εκτός από την άμυνα και την εξωτερική πολιτική, όμως ως μέρος του Βασιλείου της Δανίας περιλαμβάνεται στο ΝΑΤΟ. Όπως σε κάθε χώρα, η πρόσβαση στη γη και στα παράκτια ύδατά της ελέγχεται αυστηρά μέσω αδειών που καθορίζουν πού μπορούν να πραγματοποιηθούν εργασίες και ποιες δραστηριότητες επιτρέπονται.
Επί πολλές δεκαετίες, η Γροιλανδία έχει παραχωρήσει σε διεθνείς επιστήμονες πρόσβαση, ώστε να αποκαλυφθούν τα περιβαλλοντικά μυστικά που διατηρούνται στον πάγο, στα πετρώματα και στον θαλάσσιο πυθμένα της. Αμερικανοί ερευνητές υπήρξαν από τους βασικούς ωφελημένους, πραγματοποιώντας βαθιές γεωτρήσεις στον πάγο για να εξηγήσουν την ιστορική σχέση μεταξύ διοξειδίου του άνθρακα και θερμοκρασιών ή εκτελώντας επαναλαμβανόμενες αποστολές της NASA για τη χαρτογράφηση της γης κάτω από το κάλυμμα πάγου.
Γιατί διακυβεύεται η επιστήμη του κλίματος
Έρευνες δείχνουν ότι περίπου το 80% της Γροιλανδίας καλύπτεται από ένα κολοσσιαίο κάλυμμα πάγου, το οποίο, αν έλιωνε πλήρως, θα αύξανε τη στάθμη της θάλασσας παγκοσμίως κατά περίπου 7 μέτρα (όσο το ύψος ενός διώροφου κτιρίου). Ο πάγος αυτός λιώνει με επιταχυνόμενο ρυθμό καθώς ο πλανήτης θερμαίνεται, απελευθερώνοντας τεράστιες ποσότητες γλυκού νερού στον Βόρειο Ατλαντικό, γεγονός που ενδέχεται να διαταράξει την ωκεάνια κυκλοφορία που μετριάζει το κλίμα στο βόρειο ημισφαίριο.
Το υπόλοιπο 20% της Γροιλανδίας έχει περίπου το μέγεθος της Γερμανίας. Γεωλογικές έρευνες έχουν αποκαλύψει πλούσια κοιτάσματα ορυκτών, όμως οι οικονομικές συνθήκες υπαγορεύουν ότι αυτά πιθανότατα θα αξιοποιηθούν για την πράσινη μετάβαση και όχι για την παράταση της εποχής των ορυκτών καυσίμων.
Παρότι υπάρχουν κοιτάσματα άνθρακα, η εξόρυξη και η εμπορία τους είναι υπερβολικά δαπανηρή προς το παρόν. Επίσης, δεν έχουν εντοπιστεί μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου. Αντίθετα, το εμπορικό ενδιαφέρον εστιάζεται στα «κρίσιμα ορυκτά»: υλικά υψηλής αξίας που χρησιμοποιούνται σε τεχνολογίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, από ανεμογεννήτριες έως μπαταρίες ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Η Γροιλανδία κατέχει επομένως τόσο επιστημονική γνώση όσο και υλικά που μπορούν να μας βοηθήσουν να απομακρυνθούμε από μια κλιματική καταστροφή.
Η μονομερής κυριαρχία θα μπορούσε να απειλήσει την κλιματική επιστήμη
Ο Τραμπ έχει δείξει ελάχιστο ενδιαφέρον για την κλιματική δράση. Έχοντας ήδη ξεκινήσει για δεύτερη φορά τη διαδικασία αποχώρησης των ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού, ανακοίνωσε τον Ιανουάριο του 2026 ότι η χώρα θα αποχωρήσει και από τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), το παγκόσμιο επιστημονικό όργανο που αξιολογεί τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης χρήσης ορυκτών καυσίμων. Η ρητορική του μέχρι σήμερα επικεντρώνεται στην απόκτηση της Γροιλανδίας για λόγους «ασφάλειας», με ορισμένες αναφορές στην πρόσβαση στον ορυκτό της πλούτο, χωρίς όμως καμία μνεία στη ζωτικής σημασίας κλιματική έρευνα.
Βάσει της αμυντικής συμφωνίας Γροιλανδίας–Δανίας του 1951, οι ΗΠΑ διαθέτουν ήδη μια απομακρυσμένη στρατιωτική βάση στο Pituffik της βόρειας Γροιλανδίας, η οποία σήμερα εστιάζει σε διαστημικές δραστηριότητες. Όσο και οι δύο χώρες παραμένουν στο ΝΑΤΟ, η συμφωνία επιτρέπει ήδη στις ΗΠΑ να επεκτείνουν τη στρατιωτική τους παρουσία αν χρειαστεί. Η επιδίωξη διασφάλισης της αμερικανικής ασφάλειας στη Γροιλανδία εκτός του πλαισίου του ΝΑΤΟ θα υπονόμευε την υπάρχουσα συμφωνία, ενώ μια μονομερής κατάληψη θα έθετε σε κίνδυνο την πρόσβαση επιστημόνων από τον υπόλοιπο κόσμο σε έναν από τους σημαντικότερους χώρους κλιματικής έρευνας.
Μαθήματα από την Ανταρκτική και το Σβάλμπαρντ
Το καθεστώς κυριαρχίας και διακυβέρνησης της Γροιλανδίας διαφέρει από άλλα γνωστά πολικά ερευνητικά πεδία. Η Ανταρκτική, για παράδειγμα, εδώ και περισσότερα από 60 χρόνια διέπεται από διεθνή συνθήκη που διασφαλίζει ότι η ήπειρος παραμένει χώρος ειρήνης και επιστήμης και την προστατεύει από εξορύξεις και άλλες περιβαλλοντικές βλάβες.
Το Σβάλμπαρντ, από την άλλη πλευρά, τελεί υπό νορβηγική κυριαρχία βάσει της Συνθήκης του 1920, αλλά λειτουργεί με ένα σε μεγάλο βαθμό καθεστώς ελεύθερης εισόδου, επιτρέποντας σε πολίτες σχεδόν 50 χωρών να ζουν και να εργάζονται στο αρχιπέλαγος, εφόσον τηρούν τη νορβηγική νομοθεσία. Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι η Νορβηγία υποστηρίζει πως οι επιστημονικές δραστηριότητες δεν καλύπτονται από τη συνθήκη, θέση με την οποία σχεδόν όλα τα άλλα συμβαλλόμενα μέρη διαφωνούν. Η Ρωσία διατηρεί μόνιμο σταθμό στο Μπάρεντσμπουργκ, τον δεύτερο μεγαλύτερο οικισμό του Σβάλμπαρντ, όπου πραγματοποιείται περιορισμένη εξόρυξη άνθρακα.
Σε αντίθεση με την Ανταρκτική και το Σβάλμπαρντ, η Γροιλανδία δεν καλύπτεται από κάποια διεθνή συνθήκη που να διασφαλίζει ρητά την πρόσβαση ξένων επιστημόνων. Ως εκ τούτου, η δυνατότητα διεξαγωγής ανοιχτής έρευνας δεν κατοχυρώνεται από το διεθνές δίκαιο, αλλά στηρίζεται στην πολιτική σταθερότητα και τη διαχρονική διάθεση συνεργασίας της Γροιλανδίας- παράγοντες που θα μπορούσαν να τεθούν υπό αμφισβήτηση σε περίπτωση αμερικανικού ελέγχου.
Αν επιλέξει μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση, η Γροιλανδία θα μπορούσε να αναπτύξει ένα δικό της πλαίσιο τύπου συνθήκης με επιλεγμένα κράτη-εταίρους μέσω του ΝΑΤΟ, επιτρέποντας τη συνεργασία σε θέματα ασφάλειας, την αξιολόγηση ορυκτών πόρων και τη διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας υπό τους κανονισμούς της χώρας.
Πηγή: The Conversation
