Σε κοινή συνέντευξη Τύπου, οι επικεφαλής της Εθνικής Ελληνικής Επιτροπής του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (ICC Hellas), της Πανελλήνιας Ένωσης Πιλότων και της AOPA Hellas (Aircraft Owners and Pilots Association – Σύνδεσμος Ιδιοκτητών και Πιλότων Αεροσκαφών) έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου: ο αεροπορικός τουρισμός στην Ελλάδα, αντί να απογειώνεται, «φρενάρει» και παραμένει σε παρατεταμένη κατάσταση «καθήλωσης».
Όπως τόνισαν, την ώρα που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες η Γενική Αεροπορία τροφοδοτεί μια αγορά εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, στη χώρα μας οι γνωστές παθογένειες—γραφειοκρατία, ελλιπείς βασικές υποδομές και αδράνεια στον σχεδιασμό—λειτουργούν αποτρεπτικά, διώχνοντας επισκέπτες με υψηλή αγοραστική δύναμη και αναπτυξιακό αποτύπωμα στις τοπικές οικονομίες.
Με στόχο να αλλάξει αυτή η εικόνα, οι φορείς ανακοίνωσαν ότι ένωσαν δυνάμεις δημιουργώντας εξειδικευμένο αεροπορικό τμήμα εντός του ICC Hellas. Η πρωτοβουλία φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως μόνιμος δίαυλος τεκμηριωμένων προτάσεων και πίεσης προς τις αρμόδιες αρχές, ώστε ο αεροπορικός τουρισμός να πάψει να αποτελεί «χαμένη ευκαιρία» και να μετατραπεί σε οργανωμένο αναπτυξιακό εργαλείο.
Αεροπορικός τουρισμός: Μια αγορά εκατομμυρίων που η Ελλάδα αφήνει στο έδαφος
Κατά την παρουσίαση των θέσεών τους, οι εκπρόσωποι των σωματείων υπογράμμισαν ότι στην Ευρώπη δραστηριοποιούνται χιλιάδες ιδιωτικά αεροσκάφη Γενικής Αεροπορίας, τα οποία ταξιδεύουν συστηματικά από χώρα σε χώρα για αναψυχή. Πρόκειται για επισκέπτες που κινούνται από τη μεσαία τάξη και πάνω, συχνά με σταθερή προτίμηση σε ποιοτικές υπηρεσίες φιλοξενίας, εστίασης και δραστηριοτήτων.
Ειδικά για νησιωτικούς προορισμούς, όπου η προσβασιμότητα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη διάρκεια της σεζόν και την κατανάλωση ανά ταξιδιώτη, οι συγκεκριμένοι επισκέπτες μπορούν να αποτελέσουν κρίσιμο πολλαπλασιαστή εισοδήματος.
«Είναι σαν κάποιος να έχει ένα ιδιωτικό σκάφος αναψυχής. Οι συγκεκριμένοι μετακινούνται με το αεροπλάνο τους. Αυτοί οι άνθρωποι προσγειώνονται, αφήνουν χρήματα για καύσιμα, διαμονή, εστίαση και θα μπορούσαν να γίνουν οι καλύτεροι πρεσβευτές μας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Πιλότων, Γιώργος Τσιπριάνης.
Το μήνυμα ήταν σαφές: όταν ο αεροπορικός τουρισμός λειτουργεί σωστά, δεν φέρνει μόνο αφίξεις—φέρνει δαπάνη υψηλής ποιότητας, επαναληψιμότητα και θετική διεθνή προβολή.
Ωστόσο, σύμφωνα με τους ίδιους, στην Ελλάδα συναντά κανείς εμπόδια που δεν συνάδουν με μια ανταγωνιστική τουριστική χώρα: ασαφείς διαδικασίες, περιορισμένη διαθεσιμότητα στάθμευσης, ασυνέπεια σε ωράρια και εξυπηρέτηση, δυσκολία στον προγραμματισμό και χρεώσεις ή πρακτικές που δεν είναι πάντα προβλέψιμες. Το αποτέλεσμα είναι ο πιλότος/ιδιοκτήτης να επιλέγει άλλες αγορές, όπου η εμπειρία είναι πιο απλή, διαφανής και φιλική.
«Η παραχώρηση των 22 περιφερειακών αεροδρομίων απαιτεί θεσμικό συντονισμό και ενεργό συμμετοχή του αεροπορικού οικοσυστήματος»
Στις 22 Απριλίου 2026, το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Αναπτυξιακού Ταμείου (πρώην Υπερταμείου) ενέκρινε την έναρξη διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση, ως ενιαίου cluster, του δικαιώματος διοίκησης, διαχείρισης, λειτουργίας, ανάπτυξης, επέκτασης, συντήρησης και εκμετάλλευσης 22 περιφερειακών αεροδρομίων για περίπου 40 χρόνια. Τα αεροδρόμια είναι: Αλεξανδρούπολη, Άραξος, Αστυπάλαια, Ικαρία, Ιωάννινα, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Κάσος, Καστελόριζο, Καστοριά, Κοζάνη, Κύθηρα, Λέρος, Λήμνος, Μήλος, Νάξος, Νέα Αγχίαλος, Πάρος, Σητεία, Σκύρος, Σύρος και Χίος.
Οι εκπρόσωποι τόνισαν ότι η παραχώρηση αυτή μπορεί να αποτελέσει σημείο καμπής, αλλά μόνο εφόσον υπάρξει θεσμική καθαρότητα, συντονισμός και ρεαλιστικές υποχρεώσεις για όλες τις πλευρές. Το ICC Hellas πρότεινε μια κρίσιμη διάκριση: άλλα είναι τα ζητήματα που μπορούν να αποτυπωθούν ως συμβατικοί όροι για τον μελλοντικό παραχωρησιούχο και άλλα όσα απαιτούν κρατικές, κανονιστικές και χρηματοδοτικές προϋποθέσεις με παράλληλη δράση της Πολιτείας. Με αυτόν τον τρόπο, αποφεύγεται τόσο η υπερφόρτωση της σύμβασης με απαιτήσεις εκτός ελέγχου του επενδυτή όσο και το φαινόμενο «αναβαθμισμένων αλλά υποχρησιμοποιούμενων» υποδομών—ένα σενάριο που τελικά δεν ωφελεί ούτε τις τοπικές κοινωνίες ούτε τον αεροπορικό τουρισμό.
Τι μπορεί να αποτυπωθεί συμβατικά στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού
Οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν εστιάζουν σε μετρήσιμες, λειτουργικές δεσμεύσεις, ώστε η Γενική Αεροπορία να έχει πραγματική πρόσβαση και προβλεψιμότητα:
– Ισότιμη και λειτουργική πρόσβαση της Γενικής Αεροπορίας: πρόβλεψη ελάχιστων θέσεων στάθμευσης, δεσμευτικών χρόνων απόκρισης σε αιτήματα PPR, δημοσιευμένων και αναλογικών τιμολογίων, διαφανών κανόνων επίγειας εξυπηρέτησης (handling), επάρκειας καυσίμων, καθώς και ελάχιστων εποχικών ή ημερήσιων «παραθύρων» λειτουργίας.
– Αεροδρόμια κατάλληλα για αεροπορική εκπαίδευση: όπου υπάρχει καταλληλότητα, να προβλέπονται εκπαιδευτικά παράθυρα, πρόσβαση σε καύσιμα, στάθμευση εκπαιδευτικών αεροσκαφών, προβλεψιμότητα χρεώσεων και διαδικασίες συντονισμού με εγκεκριμένους Οργανισμούς Εκπαίδευσης (ATOs).
– Επιχειρησιακή ετοιμότητα για Schengen και τελωνειακή διευκόλυνση: ο παραχωρησιούχος δεν αποφασίζει για συνοριακούς/τελωνειακούς ελέγχους, αλλά μπορεί να υποχρεωθεί να διαθέτει κατάλληλους χώρους και ψηφιακές ροές ώστε να εφαρμόζονται άμεσα οι αποφάσεις των αρμόδιων αρχών.
– Δείκτες ασφάλειας, υπηρεσιών και πραγματικής χρηστικότητας: να παρακολουθούνται οι χρόνοι PPR, τα απορριφθέντα αιτήματα, η διαθεσιμότητα στάθμευσης και καυσίμων, η ποιότητα handling, οι περίοδοι λειτουργίας και οι επιχειρησιακές αναφορές χρηστών, με ετήσια θεσμική διαβούλευση.
Το κοινό ζητούμενο των παραπάνω δεν είναι απλώς «καλύτερες εγκαταστάσεις», αλλά ένα περιβάλλον που επιτρέπει προγραμματισμό, συνέπεια και αξιοπιστία. Κι αυτά είναι ακριβώς τα στοιχεία που καθορίζουν αν ο αεροπορικός τουρισμός θα επιλέξει την Ελλάδα ως προορισμό πρώτης γραμμής ή θα συνεχίσει να την προσπερνά.
Στην καταληκτική τους δήλωση, οι εκπρόσωποι της νέας πρωτοβουλίας επανέλαβαν τον ρόλο του ICC ως γέφυρας μεταξύ επιχειρήσεων και κυβερνήσεων: «Το ICC είναι η φωνή των επιχειρήσεων προς τις κυβερνήσεις. Η Ελλάδα έχει μείνει πάρα πολύ πίσω, αλλά η δυναμική ανάπτυξης είναι πραγματικά τεράστια». Το στοίχημα, όπως το περιέγραψαν, είναι να σταματήσει να «φρενάρει» ο αεροπορικός τουρισμός και να αποκτήσει επιτέλους τους κανόνες, τις υποδομές και τον συντονισμό που του αναλογούν—ώστε να απογειωθεί προς όφελος της οικονομίας, των νησιών και της διεθνούς εικόνας της χώρας.
