Είτε γιατί η αγορά στέγης κοστίζει ακριβά, είτε γιατί υπάρχει ισχυρή περιβαλλοντική συνείδηση, η δόμηση μιας οικία με παλιά υλικά δημιουργεί μια ξεχωριστή οπτική.
Η δημοσιογράφος της ΕΡΤ Ελπίδα Κουτσογιάννη παρουσιάζει την ιστορία του σπιτιού ενός φαρμακοποιού, η οποία όμως εμπίπτει στην κατηγορία της διαφορετικής αισθητικής.
Στο Στόμιο Λαρίσης, μια οικία μισογκρεμισμένη, παρατημένη από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες της λόγω γειτνιάσεως με ένα ρέμα εξελίχθηκε σε ένα κόσμημα με πολύ προσωπική δουλειά.
Με καταγωγή από το Πετροχώρι της Ηπείρου ο φαρμακοποιός Σωτήρης Μόκκας, είχε βαθιά ριζωμένη την αίσθηση της πέτρας στον δόμηση και έτσι ξεκίνησε να στήνει το σπίτι του από το μηδέν.
Όπως λέει ενδιαφέρεται για την δόμηση και κάθε υλικό το βλέπει με διαφορετικό μάτι. Όπου έβρισκε πεταμένο κάτι το οποίο τον ενδιέφερε τα μάζευε και γινόταν ένας τοίχος, μια σκάλα, ένας εσωτερικού ή εξωτερικού χώρου διάκοσμος. Πλακάκια από το 1908 που κατασκευάζονταν στον Βόλο, είχαν ξηλωθεί από ένα σπίτι που προχώρησε σε ανακαίνιση, έδωσαν μια νοσταλγική νότα στα σκαλιά της αυλής.
Από έναν χώρο απόρριψης μπάζων συνέλεξε πελεκημένες πέτρες, τις οποίες τοποθέτησε στον περίβολο του σπιτιού και φέρουν ακόμη χαραγμένα τα ονόματα των τσοπάνηδων της περιοχής.
Ένα οίκημα που φιλοξενεί τις αναμνήσεις εκείνων, οι οποίοι “ελαφρά τη καρδία” ξεφορτώθηκαν τις μνήμες τους σε χώρους απόρριψης σκουπιδιών.
Κοντά στο ρέμα, σχεδόν επάνω από αυτό, ακούει το κελάρυσμα του νερού, και από το μπαλκόνι του παλιού σπιτιού, επαναφέρει τις μνήμες της κοινωνίας του ΄50 όταν για τις γυναίκες εκείνης της εποχής ο εξώστης είχε γίνει κομμάτι του κοινωνικού σχολιασμού (κουτσομπολιού).
