Καλεσμένη στην εκπομπή του Μιχάλη Κεφαλογιάννη ήταν αυτό το Σάββατο (30/5) η Έρρικα Πρεζεράκου, η οποία μίλησε για την αγοραφοβία που είχε για πολλά χρόνια και εξήγησε με ποιον τρόπο κατάφερε να την διαχειριστεί.
«Όταν σταμάτησα τον πρωταθλητισμό σε μεγάλη ηλικία πια, συνειδητοποίησα ότι είχα έναν φόβο με τους ανθρώπους. Ειδικά όταν δεν είχα κάποιο σκοπό ή στόχο όταν τους συναντούσα. Ένιωθα έτσι πολύ περίεργα μέσα μου και η τάση μου ήταν να αποφεύγω.
[…] Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Τα τελευταία δύο χρόνια κατάφερα να τα κάνω replace αυτά. Όλα! Να τα αντικαταστήσω δηλαδή σαν διαδικασίες. Για πολλά χρόνια με παρατηρούσα, γιατί είχα δημιουργήσει τόσο ωραίους, έξυπνους μηχανισμούς για να αποφεύγω.
Στο επί κοντώ είχαμε μάθει κάτι που ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και έτσι το προτείνω και σε όλους τους ανθρώπους. Έλεγε ο προπονητής ότι, όταν σπάσει ένα κοντάρι, πήγαινες να κάνεις το άλμα και σπάσει το κοντάρι, πρέπει την ίδια στιγμή να πάρεις ένα κοντάρι, να πας να τρέξεις και να κάνεις ένα άλμα. Να μπεις μέσα στον φόβο δηλαδή», εξομολογείται η Έρρικα Πρεζεράκου.
«Οπότε και εγώ, όταν είχα πάθει αυτό το ατύχημα, πήγα και έμεινα στο Σούνιο για δύο χρόνια. Οπότε έγινα χειμερινή κολυμβήτρια. Κολύμπαγα πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ήμουν μέσα συνέχεια, να στρέψω την προσοχή μου σε αυτό που μπορώ να κάνω ή και στο να καταλάβω ότι δεν είναι κάτι όλο αυτό που συμβαίνει. Είναι τραύματα που μας κάνουν trigger στον εγκέφαλο, οπότε πρέπει να αλλάξουμε τις νευροσυνάψεις μας, να κάνουμε νέες νευροσυνάψεις πιο θετικές», παραδέχεται χαρακτηριστικά.
«Κατάλαβα πως δεν ζω πραγματικά, υπήρχα μέσα σε μία ασφάλεια που είχα δημιουργήσει. […] Θυμάμαι πως μετά από μία βάπτιση έκλαιγα στο μπάνιο και έλεγα “δεν αντέχω άλλο”», περιγράφει σε άλλα σημεία τη κουβέντας η Έρρικα Πρεζεράκου.
