Η Έλη Δρίβα, μια ηθοποιός που συνδυάζει το ταλέντο της με την προσωπική της ιστορία, βρέθηκε την Τετάρτη (3/6) καλεσμένη στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» με την Αθηναΐδα Νέγκα. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, μοιράστηκε τις προκλήσεις που έχει αντιμετωπίσει λόγω της αναπηρίας της, καθώς και την προσωπική της αντίληψη σχετικά με τις έννοιες της «βλάβης» και της «αναπηρίας».
Η πορεία της στην υποκριτική
Στην αρχή της κουβέντας, η Δρίβα εξομολογήθηκε ότι, ακόμη και τώρα, έχει αμφιβολίες για την ικανότητά της ως ηθοποιού. «Έχουν περάσει χρόνια από τότε που έβαλα πόδι στη σκηνή, αλλά πάντα ήθελα να δοκιμάσω τον εαυτό μου. Ξεκίνησα με εργαστήρια για να δώσω απαντήσεις στους δικούς μου φόβους και ανασφάλειας», είπε. Παρά την επιθυμία της να εξελιχθεί, η απάντηση που έλαβε από τη Δραματική Σχολή την απογοήτευσε.
«Μου είπαν ξεκάθαρα ότι απαγορεύεται η είσοδος και έκλεισαν το τηλέφωνο. Στην αρχή, οι υπεύθυνοι μού είχαν πει ότι δεν υπάρχουν κριτήρια, αρκεί να υπάρχει αρτιμέλεια, κάτι το οποίο θεωρώ απαράδεκτο. Η ‘αρτιμέλεια’ είναι ένας μη δόκιμος όρος που βασίζεται σε παλιές αντιλήψεις», πρόσθεσε με έντονο ύφος.
Οι αναπαραστάσεις της αναπηρίας
Η Έλη δεν διστάζει να αναδείξει την προκατάληψη που κυριαρχεί στη σκέψη της κοινωνίας. «Αν αναλογιστούμε τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, οι ανάπηροι θεωρούνταν σακάτηδες. Ήμουν βέβαιη ότι το 2026, η κατάσταση δεν θα είναι καλύτερη. Δυστυχώς, άνθρωποι εξακολουθούν να κρίνουν ο ένας τον άλλον βάσει του σώματος. Πρώτα ήμασταν ‘άτομα με αναπηρίες’, τώρα λέμε ‘άτομα με ειδικές ανάγκες’, αλλά ουσιαστικά, μιλάμε για κοινές ανάγκες», εξήγησε.
Αυτή η τοποθέτηση δεν καταδεικνύει μόνο την προσωπική της πορεία, αλλά επίσης αποκαλύπτει και τις ευρύτερες ανάγκες της κοινωνίας να αναθεωρήσει την αντίληψη γύρω από την αναπηρία. «Ένα άτομο μπορεί να μην έχει μόνιμη βλάβη αλλά να βρεθεί σε μια δύσκολη φάση της ζωής του για διάφορους λόγους, όπως η ηλικία ή οι τραυματισμοί. Εγώ είμαι ανάπηρη από γεννησιμιού. Είναι σημαντικό να αναφερόμαστε ανοιχτά σε αυτό», σημείωσε.
Η κοινωνική προσέγγιση στην αναπηρία
Η Δρίβα εστιάζει στην κοινωνική διάσταση της αναπηρίας, την οποία θεωρεί πιο σημαντική από την σωματική βλάβη. «Η λέξη ‘αναπηρία’ δεν είναι φορητή. Δεν ορίζεται από το σώμα, αλλά από την στάση της κοινωνίας», είπε. Με αυτόν τον τρόπο, καλεί τους ακροατές να επανεξετάσουν την οπτική τους γύρω από τις ανάγκες και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία.
Καθώς κλείνει τη σκέψη της, η Δρίβα ενθαρρύνει την αλληλεγγύη και την κατανόηση, υπογραμμίζοντας τη σημασία της αποδοχής και της ένταξης. «Ας μιλήσουμε ανοιχτά για την αναπηρία. Είμαι ανάπηρη γυναίκα και υπερήφανη γι’ αυτό», είπε με έμφαση.
