Το δικό της αντίο στον Νίκο Καλογερόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών, είπε η Ελένη Ράντου για Νίκο Καλογερόπουλο με μια ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook. Σε λίγες γραμμές, η αγαπημένη ηθοποιός κατάφερε να συμπυκνώσει όχι μόνο τη θλίψη του αποχαιρετισμού, αλλά και μια ολόκληρη αίσθηση εποχής: εκείνη την ποιότητα ανθρώπων που σπανίζει, μια γενιά που δεν ορίστηκε από την «ασφάλεια» και τον υπολογισμό, αλλά από την τόλμη, τη γενναιοδωρία και τη φλόγα.
Η ανάρτηση της Ελένης Ράντου δεν ήταν απλώς ένα τυπικό «αντίο» σε έναν συνάδελφο. Ήταν ένα προσωπικό, βαθιά ανθρώπινο μήνυμα προς έναν φίλο και συνοδοιπόρο, ένας φόρος τιμής σε έναν καλλιτέχνη που, όπως υπονοεί η ίδια, δεν ταίριαζε στους καιρούς της μετρημένης συγκίνησης και των σωστά ζυγισμένων κινήσεων. Κι αυτό ακριβώς έκανε το κείμενό της να ξεχωρίσει: μίλησε για τον Νίκο Καλογερόπουλο με τρόπο που θυμίζει γιατί κάποιοι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους ίχνος.
Ελένη Ράντου για Νίκο Καλογερόπουλο: ένα αντίο που γίνεται κατάθεση ψυχής
«Καλό ταξίδι Νικόλα! Ξεκληρίζεται σιγά σιγά όχι μια γενιά, αλλά ένα είδος ανθρώπων που είχαν τόση ανιδιοτέλεια στους αγώνες τους, τόσο ταλέντο, τόση ψυχή, τόση ετοιμότητα να καούν από τις αγάπες τους. Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες. Ευγνώμων που σε γνώρισα», έγραψε η Ελένη Ράντου.
Μέσα από αυτές τις φράσεις, η Ελένη Ράντου για Νίκο Καλογερόπουλο δεν μιλά μόνο για την απώλεια ενός ανθρώπου. Μιλά για την απώλεια ενός «είδους» — μιας στάσης ζωής. Η επιλογή των λέξεων είναι αποκαλυπτική: ανιδιοτέλεια, αγώνες, ταλέντο, ψυχή, αγάπες. Δεν τον αποχαιρετά με τυπικά κοσμητικά επίθετα, αλλά με έννοιες που έχουν βάρος, μνήμη και βιωμένη εμπειρία. Φτιάχνει, έτσι, ένα πορτρέτο που δεν εγκλωβίζεται σε βιογραφικές λεπτομέρειες, αλλά φωτίζει τον χαρακτήρα: έναν άνθρωπο που έδινε, που πίστευε, που καιγόταν.
«Δεν χώραγες»: η φράση που συνοψίζει μια εποχή
Το πιο ηχηρό κομμάτι του μηνύματος, αυτό που μοιάζει να «χτυπά» στην καρδιά όσων το διαβάζουν, είναι η παραδοχή: «Σ’ αυτούς τους μίζερους, σωστά υπολογισμένους καιρούς μας, δεν χώραγες». Δεν είναι απλώς μια ποιητική διατύπωση· είναι μια κοινωνική και υπαρξιακή παρατήρηση. Περιγράφει έναν κόσμο όπου ο ρεαλισμός συχνά μεταμφιέζεται σε μικρότητα, όπου η αυτοπροστασία βαφτίζεται σύνεση και όπου οι μεγάλες διαθέσεις —οι μεγάλες αγάπες, οι μεγάλες συγκρούσεις, οι μεγάλες γενναιοδωρίες— μοιάζουν να «περισσεύουν».
Ακριβώς γι’ αυτό το «δεν χώραγες» λειτουργεί σαν τίτλος μιας αλήθειας: υπάρχουν άνθρωποι που, από την ίδια τους τη φύση, δεν μπορούν να στριμωχτούν σε στενά κουτιά. Κι όταν λείπουν, δεν λείπει μόνο η παρουσία τους· λείπει η υπενθύμιση ότι μπορεί κανείς να ζήσει αλλιώς.
