Δοκιμή του πιο σπορ Ιταλικού SUV, της Alfa Romeo Stelvio Q4 με τον diesel κινητήρα και τους 210 ίππους

Πρέπει να “ιχνηλατίσει” κανείς πολύ ακριβότερα μοντέλα του είδους -των SUV αλλά και γενικότερα- όλων αυτών που έχουν τονισμένη τη σπορ διάθεση στο DNA τους για να εντοπίσει χαρακτηριστικά αντίστοιχα με της Stelvio. Αυτό όμως, έχει δύο αναγνώσεις: Από τη μια έχεις στα χέρια σου ένα λαχταριστό μοντέλο για οδήγηση πραγματική από την Alfa Romeo που έχει παράδοση στο συγκεκριμένο τομέα και από την άλλη, ένα μεγάλο ερωτηματικό για το κατά πόσο χρειάζεται ένα μεγάλο SUV να είναι τέτοιο.

Γιατί, αντικειμενικά, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να “ψάχνεις” την κορυφαία αυτή αίσθηση από το τιμόνι, σε ένα μοντέλο με τις διαστάσεις και το βάρος της Stelvio (που με δόξα και τιμή συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγάλων πολυτελών SUV). Δεν έχεις κανένα λόγο να αναζητάς τέτοια ακρίβεια στην απόκριση και στο στρίψιμο, με μια τόσο γρήγορη κρεμαγέρα που θα σε εκπλήξει με τις μικρές κινήσεις που απαιτεί για να στρίβει το αυτοκίνητο σε ορεινή διαδρομή με αλλεπάλληλες στροφές.

Ένα σύνολο κατεύθυνσης- πλαισίου και ανάρτησης, που “φωνάζει” πως θα ήθελε άλλα 200 άλογα για να δείξει τι αξίζει και να κάνει “βασιλιά του βουνού” τον οδηγό. Μην σας κάνει εντύπωση πως ετούτη εδώ η δοκιμή ξεκίνησε κάπως ανορθόδοξα. Το θέμα του τιμονιού και της γενικότερα σπορ αίσθησης της Stelvio, είναι πραγματικά κυρίαρχο απέναντι σε όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να απασχολούν ένα δυνητικό αγοραστή.

Ξεχωρίζει τόσο έντονα από το υπόλοιπο εξαιρετικό σύνολο, που αναπόφευκτα αποτελεί το πρώτο θέμα που θα ακουμπήσει κανείς αναλύοντας τις αρετές του Ιταλικού SUV, που στέκεται άνετα απέναντι στις κραταιές αντίστοιχες δυνάμεις από Γερμανία μεριά. Εντάξει, ίσως όχι σε αυτή την προσανατολισμένη στη μεγιστοποίηση της οικονομίας στις μετακινήσεις έκδοση με τον diesel κινητήρα των 2,2 λίτρων που αποδίδει 210 ίππους -που όπως είπαμε, φαίνονται “λίγοι”- αλλά σίγουρα στις δυνατότερες βενζινοκίνητες.

Όπως κάθε Alfa Romeo, έτσι και η Stelvio, έχει ένα ειδικό βάρος άμα τη εμφανίσει. Αυτό το κερδίζει χωρίς προσπάθεια και έχει να κάνει -και- με τη γοητεία που ασκεί το σήμα της Μιλανέζικης εταιρείας, που μπορεί εδώ και χρόνια να βρίσκεται σε “ξένα χέρια”, διατηρεί όμως πεισματικά ότι περισσότερο μπορεί από τον ξεχωριστό χαρακτήρα που έκανε διαχρονικά τα μοντέλα της Alfa Romeo, ξεχωριστά.

Στο πλαίσιο της ανανέωσης για την οποία πρέπει να μιλήσουμε αφού ήταν η αφορμή για να βάλουμε στο χέρι την… ξεμυαλίστρα Stelvio, η εμφάνιση εκσυγχρονίστηκε ελαφρώς. Τα φώτα εμπρός και πίσω πήραν την αισθητική που εισήγαγε η Tonale στη γκάμα, ενώ το Trilobo (όπως λέει η Alfa τη διαμόρφωση με τη μάσκα και τους εκατέρωθεν αεραγωγούς εμπρός) αναδεικνύουν λίγο περισσότερο το Ιταλικό ταμπεραμέντο.

Το χρώμα του αμαξώματος, οι σκούρες ζάντες και οι δαγκάνες με το logo της Alfa Romeo που ξεπροβάλλουν ξεδιάντροπα από τα μεγάλα ανοίγματα, είναι “απλές λεπτομέρειες” που αυξάνουν τη λίμπιντο των μυημένων στην Ιταλική σημειολογία- και κάνουν κάθε περαστικό να μη θέλει να σταματήσει να κοιτάζει τη Stelvio. Λιγότερο έντονες είναι οι αλλαγές στην καμπίνα.

Εκεί που έτσι και αλλιώς όμως, η εικόνα ήταν εξαιρετική και οι όποιες επεμβάσεις που θα μπορούσε να πει κανείς πως χρειαζόντουσαν, έχουν να κάνουν με την αναβάθμιση του λογισμικού περισσότερο και του όποιου συσχετιζόμενου hardware, λιγότερο. Αυτά λοιπόν, έγιναν από την Alfa Romeo και έτσι το μεγαλύτερο SUV της γκάμας, απέκτησε πλέον ψηφιακό πίνακα οργάνων με διαγώνιο 12,3 ιντσών και δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές διαμορφώσεις- προς τέρψιν των ματιών του οδηγού.

Σε ετούτη εδώ την αναβαθμισμένη Stelvio, ο οδηγός έχει στη διάθεσή του σύστημα “ημιαυτόνομης” οδήγησης (Level 2) και ανάλογα βελτιωμένα επιμέρους στοιχεία που έχουν να κάνουν με την ηλεκτρονική “υποστήριξη” της οδήγησης. Είπαμε, η συνολική αισθητική της καμπίνας, δεν είχε τίποτα το μεμπτό που θα χρειαζόταν ριζική αλλαγή. Τα μεταλλικά paddles πίσω από το τιμόνι, όπως και το πλήκτρο εκκίνησης του κινητήρα στην πρόσοψή του, δίνουν το στίγμα της ιδιαιτερότητας για το μοντέλο.

Τα καθίσματα με τις δερμάτινες επενδύσεις (στην περίπτωση της “δικής μας” Stelvio) προσφέρουν εξαιρετική στήριξη στα σώματα των εμπρός και γενικότερα θυμίζουν πως σε ότι έχει να κάνει με την επιλογή υλικών αλλά και την εικόνα της συναρμολόγησης, η Alfa Romeo έχει πετύχει κέντρο και αναμετράται στα ίσια απέναντι σε οποιαδήποτε premium πρόταση της κατηγορίας.

Η ευρυχωρία της καμπίνας είναι ακριβώς πάνω σε αυτό που περιμένει κανείς. Στο πίσω κάθισμα θα βολευτούν τρεις για ταξίδι, χωρίς να έχουν πολύ χώρο στη διάθεσή τους- αλλά δεν θα στριμωχτούν κιόλας. Αντίστοιχα, στο χώρο αποσκευών, ο διαθέσιμος όγκος των 525 λίτρων είναι παραπάνω από ικανοποιητικός και μαζί με την παχιά μοκέτα που καλύπτει όλες του τις επιφάνειες, δεν αφήνει το περιθώριο σε όποιον φορτώνει, να προσέξει την εταζέρα που δείχνει “φτηνή”.

Όλα αυτά μοιάζουν πολύ “μικρά” για να ασχοληθεί κανείς μαζί τους, από τη στιγμή που η Stelvio αρχίζει και ρολάρει. Ειδικά για τον οδηγό, η οδήγησή της είναι πραγματική εμπειρία που όμοιά της δεν εντοπίζεται σε αυτό το εύρος τιμής που η Alfa Romeo την έχει τοποθετήσει. Ναι, ok, αντικειμενικά δεν είναι φτηνή η Stelvio αλλά τα πάντα κρίνονται συγκριτικά και υπό αυτό το πρίσμα, το “πακέτο” που προσφέρει η Alfa Romeo, είναι πραγματικά καλό από κάθε άποψη.

Το τιμόνι είναι ελαφρύ και λόγω του ότι έχει επιλεγεί να είναι sport σε αίσθηση και απόκριση (είπαμε, ίσως πιο sport από ότι χρειάζεται η κατηγορία) έχουν γίνει “θυσίες” σε ότι έχει να κάνει με τη διάμετρο του κύκλου στροφής. Αυτό σημαίνει πως η Stelvio θέλει εξοικείωση και ίσως μερικές μανούβρες παραπάνω για να μπει σε κάποια στενά δρομάκια του κέντρου- όπου νομοτελειακά θα βρεθεί κάποιες φορές.

Βγαίνοντας εκτός των τειχών όμως, το “πράγμα” αρχίζει και γίνεται πραγματικά ωραίο. Η αμεσότητα της ανταπόκρισης του τιμονιού, σε συνδυασμό με την εξαιρετική πρόσφυση από την τετρακίνηση και τα φαρδιά ελαστικά της Stelvio που είναι μεγαλύτερα πίσω (255/45-20”), συνθέτουν ένα σύνολο που δεν θέλεις να σταματήσεις να οδηγείς.

Η ακρίβεια στη μεταφορά των εντολών του οδηγού, είναι αντίστοιχη αυτοκινήτου που έχει “στηθεί” για να κυνηγάει χρόνους σε πίστες ανά τον κόσμο. Όλα τα “εισερχόμενα” στα αισθητήρια του όργανα του οδηγού, έχουν να κάνουν με αυτό ακριβώς το στοιχείο που δεν επιτρέπει σε κάποιο “θέμα πρακτικότητας” να κάνει αισθητή την παρουσία του.

Η ευθυβολία της Stelvio στην Εθνική οδό είναι εξαιρετική, όπως και το περιβάλλον που προσφέρει για τους επιβάτες, με το χαμηλό επίπεδο θορύβου χάρη στην καλή αεροδυναμική του αμαξώματος αλλά και την αποτελεσματική ηχονόμωση. Αντίστοιχα, στο επαρχιακό δίκτυο, αυτό που και πάλι λάμπει, έχει να κάνει με την ακρίβεια του τιμονιού και την ανάγκη περιορισμένων κινήσεων στο τιμόνι για να περάσεις από τις πλέον κλειστές στροφές της διαδρομής.

Ο turbo diesel κινητήρας “αδειάζει” γρήγορα όταν ο οδηγός πιέζει αλλά αυτό δεν πρόκειται να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα για τον οδηγό μια και εδώ που τα λέμε, το 8άρι αυτόματο της ZF φροντίζει να υπάρχει πάντα η κατάλληλη σχέση για κάθε περίπτωση. Το σύνολο είναι απολαυστικό και δεν σε αφήνει να ησυχάσεις, προσφέροντάς σου ταυτόχρονα, πολύ καλό κράτημα και μεγάλη σιγουριά.

Σου λείπει λίγο ένα μελωδικό soundtrack από κάποιον βενζινοκινητήρα V6 (ή V8) που θα ολοκλήρωνε αισθητηριακά το σύνολο αλλά αυτό είναι θέμα επιλογής. Εν προκειμένω, γράφοντας εκτάκτως πολλά μαζεμένα χιλιόμετρα με τη Stelvio, ήταν πολύ θετικό το πρόσημο σε ότι είχε να κάνει με το κόστος της μετακίνησης. Η κατανάλωση έμεινε χωρίς ιδιαίτερο κόπο, σε επίπεδα κάτω των 8,0 λίτρων ανά 100 χιλιόμετρα οδήγησης, πραγματικής και ιδιαίτερα ευχάριστης.

Σε πιο ήπιους -εκδρομικούς- ρυθμούς, η Stelvio χάρη στον diesel κινητήρα έχει το προνόμιο να κινείται με κόστος μικρού αυτοκινήτου πόλης, μένοντας κοντά στα 6,0 λτ./100 χλμ. Αυτό είναι ένα πρακτικό στοιχείο που εκτιμάται ιδιαίτερα στις μέρες μας. “Φλερτάροντας” με τα 70 χιλιάρικα, η πρόταση της Alfa Romeo για αυτή εδώ την τετρακίνητη Stelvio στην έκδοση Veloce, είναι μια πολύ καλή περίπτωση για να καλύψει κανείς μια σειρά από αντισυμβατικές ανάγκες- και αυτό μάλλον τα λέει όλα για το χαρακτήρα του μοντέλου.