Ταχεία μείωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας για φέτος, σε σημείο που θα είναι χαμηλότερο κατά περίπου δύο ποσοστιαίες μονάδες από αυτό της Ιταλίας, προβλέπει το ΔΝΤ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε (World Economic Outlook Database) το ΔΝΤ για την παγκόσμια οικονομία, στο πλαίσιο της ετήσιας συνόδου του με την Παγκόσμια Τράπεζα που πραγματοποιείται στην Μπανγκόκ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας προβλέπεται ότι θα παρουσιάσει την εξής μείωση:
2026: 136% (από 146,6% το 2025)
2027: 128,7%
2031: 111,1%.
Η μείωση του χρέους της Ελλάδας αναμένεται να είναι ελαφρά μεγαλύτερη φέτος και το 2027 σε σχέση με τις προβλέψεις του ΔΝΤ τον Απρίλιο (136,9% και 130,3%, αντίστοιχα).
Χαμηλότερο από Ιταλία, Γαλλία και Βέλγιο
Με βάση τα στοιχεία του Ταμείου, το χρέος της Ελλάδας θα είναι φέτος χαμηλότερο από της Ιταλίας (137,9% του ΑΕΠ) στην Ευρωζώνη, ενώ το 2031 θα είναι χαμηλότερο και από το χρέος της Γαλλίας, που αναμένεται να αυξηθεί σταδιακά στο 123,6%, και του Βελγίου (στο 122,1% του ΑΕΠ).
Παράλληλα, το 2031 αναμένεται να είναι χαμηλότερο και από το συνολικό χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών, το οποίο προβλέπεται να διαμορφωθεί στο 115,2% του ΑΕΠ. Αυτό γιατί το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ακολουθεί ανοδική πορεία, με προοπτική να φτάσει το 145% και το χρέος της Ιαπωνίας θα εξακολουθήσει, αν και εμφανίζει σταδιακή μείωση, να είναι το υψηλότερο μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών (188,9%).
Βασικός παράγοντας για την ταχεία μείωση του ελληνικού χρέους είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα, τα οποία αναμένεται να μειωθούν σταδιακά, αν και θα διατηρηθούν σε επίπεδα πάνω από 2%.
Για το 2026, το πρωτογενές πλεόνασμα προβλέπεται στο 3,4% έναντι 4,9% το 2025, για το 2027 στο 2,6% και για το 2031 στο 2,4%. Το συνολικό δημοσιονομικό ισοζύγιο, που περιλαμβάνει και τις δαπάνες για τόκους εξυπηρέτησης του χρέους, προβλέπεται να έχει πλεόνασμα 0,3% φέτος από πλεόνασμα 1,7% το 2025, ενώ το 2027 προβλέπεται να έχει έλλειμμα 0,6% και το 2031 έλλειμμα περίπου 1%.
Τα δημόσια έσοδα ως ποσοστό του ΑΕΠ προβλέπονται στο 50% το 2026, όσο περίπου και το 2025, ενώ το 2027 αναμένεται να μειωθούν στο 48,6% και το 2031 στο 48%. Οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται στο 49,7% φέτος από 48,3% πέρυσι, αλλά αναμένεται να μειωθούν στο 49,3% το 2027 και κοντά στο 49% το 2031.
Μέτρα για το υψηλό χρέος
Το ΔΝΤ μεταξύ όλων των άλλων κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στις ανεπτυγμένες χώρες και τις καλεί να λάβουν άμεσα μέτρα, για να γίνει το χρέος τους βιώσιμο και ακολούθως να περιοριστούν οι επιπτώσεις στον υπόλοιπο κόσμο.
Στην έκθεσή του για τις δημοσιονομικές προοπτικές (Fiscal Monitor Blog), το ΔΝΤ τονίζει ότι τo υψηλό χρέος μεγάλων ανεπτυγμένων χωρών, όπως των ΗΠΑ, είναι ο βασικός λόγος που αυξάνονται οι αποδόσεις των ομολόγων.
Μεταξύ Φεβρουαρίου και Σεπτεμβρίου, η μέση απόδοση των 10ετών κρατικών ομολόγων των επτά μεγαλύτερων αναπτυγμένων οικονομιών (G7) αυξήθηκε περισσότερο από μία ποσοστιαία μονάδα, φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδό εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες, αναφέρει το ΔΝΤ.
Αναφορικά με τους παράγοντες που αυξάνουν τις αποδόσεις των ομολόγων στις ανεπτυγμένες χώρες, αυτοί είναι:
- η απότομη αύξηση της τιμής του πετρελαίου
- ο επίμονος πληθωρισμός
- η ισχυρότερη ζήτηση για επενδύσεις
- οι υψηλότερες προσδοκίες για μελλοντική ανάπτυξη που συνδέονται με την τεχνητή νοημοσύνη.
«Σε μεγάλες ανεπτυγμένες οικονομίες, το υψηλό χρέος, οι πιέσεις στις δαπάνες και η προοπτική μεγάλων εκδόσεων ομολόγων τα επόμενα χρόνια ασκούν ανοδική πίεση στις αποδόσεις που απαιτούν οι επενδυτές για να διακρατήσουν μακροπρόθεσμα ομόλογα», αναφέρει το ΔΝΤ.
Στις ΗΠΑ, οι δαπάνες για τόκους προβλέπεται να αυξηθούν από περίπου 2,8% του ΑΕΠ πριν από την πανδημία σε 5,7% το 2031, ένα ποσό που αντιστοιχεί στις προβλεπόμενες δαπάνες για την Κοινωνική Ασφάλιση.
Για να σημειώσει, τέλος, το ΔΝΤ ότι οι υψηλότερες αποδόσεις των ομολόγων αφήνουν στις χώρες μικρότερο περιθώριο για καθυστέρηση και καταλήγει: «Η καθυστέρηση της προσαρμογής θα οδηγούσε σε αύξηση του επιτοκιακού βάρους και των δημοσιονομικών ευπαθειών, θα περιόριζε περαιτέρω τις επιλογές πολιτικής και, τελικά, θα απαιτούσε μια μεγαλύτερη προσαρμογή για τη σταθεροποίηση του χρέους. Όσο περισσότερο περιμένουν οι χώρες, τόσο πιο επώδυνη γίνεται η προσαρμογή».
