Συγκρατημένες ελπίδες για το άνοιγμα ενός παραθύρου αποκλιμάκωσης, προκάλεσαν οι άμεσες συνομιλίες στην Ουάσινγκτον Ισραήλ και Λιβάνου υπό αμερικανική αιγίδα για κατάπαυση του πυρός, ενώ παράλληλα ενίσχυσαν τις ανησυχίες των Λιβανέζων σχετικά με τη φύση των προτεινόμενων όρων και τις επιπτώσεις τους στην κυριαρχία του Λιβάνου.
Στην κοινή δήλωση που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση αναφέρθηκε πως πραγματοποιήθηκαν «παραγωγικές συζητήσεις με στόχο την έναρξη άμεσων διαπραγματεύσεων» μεταξύ της Βηρυτού και της Ιερουσαλήμ.
Μετά το τέλος της συνεδρίας, η Λιβανέζα πρέσβης στην Ουάσιγκτον, Νάντα Μουάουαντ, επιβεβαίωσε ότι κάλεσε σε «κατάπαυση του πυρός, επιστροφή των εκτοπισμένων στα σπίτια τους και λήψη πρακτικών μέτρων για την ανακούφιση της οξείας ανθρωπιστικής κρίσης που συνεχίζει να πλήττει τον Λίβανο λόγω της συνεχιζόμενης σύγκρουσης».
Οι διαπραγματεύσεις αυτές διεξάγονται εν μέσω κλιμάκωσης στο πεδίο, ιδιαίτερα στο νότιο Λίβανο, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για τη σκοπιμότητά τους και για το κατά πόσο μπορεί να διαχωριστεί η πολιτική διαδικασία από την στρατιωτική πίεση. Οι απόψεις διχάζονται ανάμεσα σε όσους θεωρούν τις συνομιλίες ευκαιρία για να σταματήσει η κατάρρευση και σε όσους τις βλέπουν ως συνέχεια μιας περιφερειακής σύγκρουσης που αντανακλάται στη λιβανέζικη σκηνή.
Διπλωματία και όπλα
Ο Μάκραμ Ραμπάχ, λέκτορας ιστορίας στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, δήλωσε ότι «η αμερικανική υποστήριξη στα σχέδια της λιβανέζικης κυβέρνησης για μονοπώληση των όπλων αποτελεί σαφή ένδειξη διεθνούς τάσης για τερματισμό της ιρανικής επιρροής στον Λίβανο».
Σε δηλώσεις του στο Sky News Arabia, τόνισε ότι «η συνάντηση έχει μεγάλη σημασία, καθώς μπορεί να θεωρηθεί πολιτική οριοθέτηση της σχέσης μεταξύ του λιβανέζικου κράτους και της Χεζμπολάχ», επισημαίνοντας ότι «η κίνηση αυτή ανοίγει τον δρόμο για μια μακρά διαδικασία που μπορεί να αξιοποιηθεί στο μέλλον».
Πρόσθεσε ότι «η σημασία των διαπραγματεύσεων έγκειται επίσης στον διαχωρισμό των διαδρομών, κάτι που είναι κρίσιμο όχι μόνο τώρα αλλά και στη μεταπολεμική περίοδο», θεωρώντας ότι «ο Λίβανος θα χρειαστεί τη στήριξη φιλικών χωρών για να αποκαταστήσει τη σταθερότητά του».
Ο Λιβανέζος ακαδημαϊκός κατέληξε λέγοντας ότι «το περιφερειακό σκηνικό αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη σύγκρουση, όπου το Ιράν επιδιώκει να αξιοποιήσει τις αραβικές αρένες, ενώ ο αμερικανικός ρόλος αναδεικνύεται ως βασικός παράγοντας στην αναδιαμόρφωση των ισορροπιών».
Η κοινωνία ανάμεσα στην ελπίδα και την αμφιβολία
Παράλληλα με τις πολιτικές τοποθετήσεις, οι απόψεις μεταξύ των Λιβανέζων διίστανται σχετικά με το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ.
Ο Άμρ (30 ετών) δήλωσε ότι «η αντίθεση στις διαπραγματεύσεις περιορίζεται σήμερα στη Χεζμπολάχ, η οποία τις απορρίπτει με το επιχείρημα ότι παραβιάζουν το Σύνταγμα, ειδικά επειδή διεξάγονται άμεσα».
Από την άλλη, η Χίμπα, φοιτήτρια, εξέφρασε την έλλειψη εμπιστοσύνης της στη διαδικασία, θεωρώντας ότι «οι αποφάσεις λαμβάνονται συνήθως εκτός Λιβάνου και εις βάρος του».
Ο Αμπού Άλι, καταστηματάρχης, είπε ότι «η προτεραιότητα είναι να ζούμε με αξιοπρέπεια, και κάθε διαπραγμάτευση που φέρνει σταθερότητα είναι ευπρόσδεκτη, αρκεί να μην θίγει την αξιοπρέπεια των Λιβανέζων».
Η Σάμαρ, μητέρα τριών παιδιών, εξέφρασε τον φόβο της για «παράταση της κρίσης», τονίζοντας ότι «κάθε λύση που σταματά την ένταση είναι απαραίτητη, αλλά με σαφείς εγγυήσεις».
Ο Γιώργος, συνταξιούχος, θεωρεί ότι «ο Λίβανος πρέπει να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος, όχι υπό πίεση», επισημαίνοντας ότι «το μόνιμο πρόβλημα είναι η αδυναμία της διαπραγματευτικής του θέσης».
