Μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, γεμάτη προσωπικές εξομολογήσεις και συγκλονιστικές αναμνήσεις, παραχώρησε η Μπέττυ Βακαλίδου στην Αθηναΐδα Νέγκα και την εκπομπή «Καλύτερα Αργά» του Action24. Η ηθοποιός και ακτιβίστρια μίλησε ανοιχτά για μια ζωή γεμάτη δυσκολίες, ανατροπές και αγώνες, από τα παιδικά της χρόνια στην επαρχία και την απομάκρυνση από την οικογένειά της έως το αναμορφωτήριο, τις πιάτσες της Συγγρού και τη φυλομετάβαση.
Η αφήγησή της φωτίζει όχι μόνο τις σκληρές συνθήκες που αντιμετώπισε, αλλά και τη δύναμη που χρειάστηκε για να διεκδικήσει την ταυτότητα και τη ζωή που πραγματικά επιθυμούσε. Με ειλικρίνεια, η Μπέττυ Βακαλίδου αναφέρθηκε στην εμπειρία του να έχει ζήσει για πολλά χρόνια ως άνδρας, προτού προχωρήσει στη φυλομετάβαση και ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο ως γυναίκα.
Μπέττυ Βακαλίδου: «Έχω ζήσει και εγώ σαν άνδρας»
«Έχω κοινή αφετηρία με τον ρόλο της ταινίας. Έχω ζήσει και εγώ σαν άνδρας. Μετά από κάποια χρόνια έκανα διόρθωση φύλου και έγινα γυναίκα», εξομολογήθηκε η ίδια, περιγράφοντας τη διαδρομή που την οδήγησε στη φυλομετάβαση.
Η Μπέττυ Βακαλίδου αποκάλυψε πως δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά. Όπως είπε, κάποια στιγμή είχε σκεφτεί το ενδεχόμενο να γίνει μητέρα, όμως τελικά εγκατέλειψε αυτή την ιδέα, καθώς θεωρούσε ότι οι συνθήκες της ζωής της δεν θα της το επέτρεπαν.
«Ούτε παντρεύτηκα ποτέ, ούτε είχα παιδιά ποτέ. Μου είχε περάσει από το μυαλό κάποια στιγμή να κάνω παιδιά, αλλά έφυγε. Ήμουν πολύ υπεύθυνη στη ζωή μου, οπότε θεώρησα ότι δεν θα μπορούσα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η τοποθέτησή της δεν περιορίστηκε στη βιολογική ή κοινωνική διάσταση της φυλομετάβασης. Μίλησε και για την πολυπλοκότητα της προσωπικής της ταυτότητας, καθώς η προηγούμενη ζωή της εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ύπαρξής της.
Μια ζωή χωρισμένη στα δύο
«Είναι μια ζωή κομμένη στα δύο. Ζούσα σαν άνδρας μέχρι τα 34 μου και τώρα είναι 76 plus», είπε η Μπέττυ Βακαλίδου, αναφερόμενη στη μακρά περίοδο κατά την οποία έζησε με μια ταυτότητα που δεν εξέφραζε ολοκληρωτικά τον εσωτερικό της κόσμο.
Η ίδια περιέγραψε τις εμπειρίες της ως γυναίκα ως ιδιαίτερα σκληρές, σημειώνοντας όμως ότι πολλές φορές επιστρέφει μέσα της ο «παλιός άντρας». Για την ίδια, αυτή η πλευρά της προσωπικότητάς της δεν αποτελεί άρνηση της γυναικείας της ταυτότητας, αλλά ένα εφόδιο που τη βοήθησε να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις.
«Σαν γυναίκα οι εμπειρίες είναι άγριες, αλλά ξυπνά μέσα πολλές φορές ο παλιός άντρας. Αυτό είναι σωτήριο. Χρησιμοποιείς κάποια πράγματα από την προηγούμενη ζωή για να ανταπεξέλθεις», ανέφερε.
Παρά την ευγενική και ήρεμη παρουσία της, όπως είπε, υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες χρειάζεται να υπερασπιστεί τον εαυτό της με αποφασιστικότητα. «Μπορεί να υπάρχει μια ευγενική παρουσία, αλλά όταν χρειαστεί η φωνή αγριεύει», δήλωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και το αναμορφωτήριο
Η Μπέττυ Βακαλίδου μίλησε επίσης για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, τα οποία χαρακτηρίστηκαν από εγκατάλειψη, βία και βαθιά μοναξιά. Όπως εξήγησε, σε ηλικία μόλις 15 ετών απομακρύνθηκε από την οικογένεια, το χωριό και το σχολείο της.
«Δεν ήταν δική μου θέση, αλλά σύμπτωμα καταστάσεων από τη στιγμή που απαρνήθηκα την οικογένειά μου, το χωριό μου, το σχολείο μου στα 15. Ήταν ακραία δύσκολα», σημείωσε.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στον εγκλεισμό της στο αναμορφωτήριο, μια περίοδο που, παρά τις δυσκολίες, αποτέλεσε και μια ευκαιρία να συνεχίσει την εκπαίδευσή της. Όπως αποκάλυψε, ζήτησε να πηγαίνει στο σχολείο και κατάφερε να συνεχίσει στο γυμνάσιο, ενώ παράλληλα έκανε βοηθητικές εργασίες.
«Έστειλαν μετά τον τρίτο αδερφό μου, που ήταν ο πιο κακοποιητικός, στην Αθήνα και με έκλεισαν μετά σε αναμορφωτήριο. Ζήτησα να πηγαίνω στο σχολείο και έτσι συνέχισα στο γυμνάσιο», αφηγήθηκε.
Μέσα στο αναμορφωτήριο, κάποιοι άνθρωποι της έδειξαν εμπιστοσύνη. Αυτή η εμπιστοσύνη τής επέτρεψε να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να αποκτήσει πρόσβαση σε εμπειρίες που μέχρι τότε ήταν απρόσιτες, όπως η παρακολούθηση κινηματογραφικών ταινιών.
Από το αναμορφωτήριο στη Συγγρού και στα καράβια
Όταν αποφυλακίστηκε από το αναμορφωτήριο, σε ηλικία 18 ετών, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια κοινωνία που δεν της προσέφερε ουσιαστικές επιλογές. Χωρίς οικογενειακή στήριξη και χωρίς ξεκάθαρο επαγγελματικό δρόμο, αναγκάστηκε να αναζητήσει μόνη της τρόπους επιβίωσης.
Η πορεία της την έφερε στις πιάτσες της Συγγρού, όπου εργάστηκε σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες. Η περίοδος αυτή αποτελεί ένα από τα πιο σκληρά κεφάλαια της ζωής της, αλλά και ένα κομμάτι της εμπειρίας που διαμόρφωσε την προσωπικότητα και τη δημόσια δράση της.
«Όταν βγήκα στα 18 από το αναμορφωτήριο, δεν είχα τι να κάνω και μπάρκαρα σε καράβια», είπε, περιγράφοντας στη συνέχεια μια ζωή γεμάτη μετακινήσεις, δοκιμασίες και διαρκή προσπάθεια να σταθεί στα πόδια της.
Η ιστορία της Μπέττυς Βακαλίδου είναι μια αφήγηση επιβίωσης και αυτοπροσδιορισμού. Μέσα από τις δυσκολίες της φυλομετάβασης, της κοινωνικής απόρριψης και της προσωπικής αναζήτησης, κατάφερε να διεκδικήσει τη φωνή και την ορατότητά της. Η ίδια συνεχίζει να μιλά δημόσια για τις εμπειρίες της, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από κάθε ταυτότητα υπάρχει μια σύνθετη, ανθρώπινη διαδρομή.
