Μια απίστευτη περιπέτεια υγείας ζει η Ασημίνα Ιγγλέζου, η οποία συγκλονίζει με την εξομολόγησή της στην εφημερίδα Espresso και τη δημοσιογράφο Σπυριδούλα Τριάντου. Η υπερμαραθωνοδρόμος και αθλήτρια ορεινού τρεξίματος πέτυχε τον Μάιο έναν άθλο που λίγοι τολμούν να ονειρευτούν: έγινε η πρώτη Ελληνίδα που πάτησε στην κορυφή του όρους Μακαλού, στα σύνορα Κίνας – Νεπάλ, υψώνοντας την ελληνική σημαία. Μόνο που η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν την περίμενε στην κορυφή, αλλά λίγες ώρες αργότερα, στην κάθοδο, όταν οι συνθήκες άλλαξαν δραματικά και η ίδια βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρό κρυοπάγημα και ένα ενδεχόμενο που κόβει την ανάσα: τον ακρωτηριασμό τεσσάρων ακροδαχτύλων στο δεξί της χέρι.
Η Ασημίνα δεν μιλά για τον πόνο μόνο σωματικά. Μιλά για την αγωνία της αναμονής, για το σοκ μιας διάγνωσης που αλλάζει την καθημερινότητα, αλλά και για το πείσμα να επιστρέψει εκεί όπου νιώθει ζωντανή: στο βουνό. Ανάμεσα σε θεραπείες, ιατρικές εκτιμήσεις και ένα χειρουργείο που πλησιάζει, προσπαθεί να κρατήσει το βλέμμα της μπροστά, βρίσκοντας δύναμη στην πίστη, στην οικογένεια και στην επίγνωση ότι, παρά όλα όσα συνέβησαν, γύρισε πίσω.
Ασημίνα Ιγγλέζου: Το σοβαρό κρυοπάγημα και ο ακρωτηριασμός τεσσάρων δαχτύλων
Μετά την επιστροφή της από το Μακαλού, η κατάσταση των χεριών της αποδείχθηκε πολύ πιο σοβαρή απ’ όσο φαινόταν αρχικά. Παρά τις θεραπείες και την προσπάθεια να σωθεί όσο γίνεται περισσότερος ιστός, η ίδια εξηγεί ότι περίπου τρεις μήνες μετά έχει καταφέρει να σωθούν τρία από τα επτά δάχτυλα που είχαν υποστεί ζημιά. Το αριστερό της χέρι έχει σωθεί πλήρως, όμως η μεγαλύτερη μάχη δίνεται στο δεξί. Η ιατρική εκτίμηση, μέχρι αυτή τη στιγμή, είναι ότι θα χρειαστεί ακρωτηριασμός των ακροδαχτύλων σε τέσσερα δάχτυλα — με την τελική εικόνα να επιβεβαιώνεται κατά την επέμβαση.
Πίσω από τις λέξεις «κρυοπάγημα» και «ακρωτηριασμός» κρύβεται μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται. Στην περίπτωσή της, το κρυοπάγημα δεν προέκυψε επειδή αψήφησε τον κίνδυνο από απερισκεψία, αλλά επειδή μέσα σε ελάχιστο χρόνο οι συνθήκες έγιναν ακραίες. Και, όπως συμβαίνει συχνά στο βουνό, κάθε επιλογή εκείνη τη στιγμή έχει κόστος.
Το τάμα στην Τήνο και η ανάγκη για δύναμη
Σε μια προσπάθεια να κρατηθεί όρθια ψυχικά, η Ασημίνα Ιγγλέζου έκανε ένα ταξίδι με ιδιαίτερο βάρος: προσκύνησε την Παναγία της Τήνου για να εκπληρώσει τάμα που είχε κάνει, με μία προσευχή ξεκάθαρη — να πάνε όλα καλά με το χέρι της. Όπως λέει, σκοπεύει να επιστρέψει και μετά το χειρουργείο.
Περιγράφει την εμπειρία ως βαθιά συγκινητική: η εκκλησία και το μοναστήρι τής έδωσαν δύναμη και γαλήνη, κάτι που είχε ανάγκη όσο ποτέ. Σε τέτοιες στιγμές, όταν η καθημερινότητα γεμίζει αναμονή και αβεβαιότητα, η πίστη λειτουργεί για πολλούς σαν σημείο ισορροπίας. Για την ίδια, έγινε ένας τρόπος να κρατήσει τη σκέψη της καθαρή και το κουράγιο της ζωντανό.
Ένα καλοκαίρι αναμονής, με το βλέμμα στην επιστροφή
Το φετινό καλοκαίρι για την Ασημίνα δεν έχει την ανεμελιά που συνήθως συνοδεύει αυτή την εποχή. Βρίσκεται κυρίως στο σπίτι, περιμένοντας να περάσουν οι εβδομάδες μέχρι το χειρουργείο. Ωστόσο προσπαθεί, όπως τονίζει, να μην αφήσει αυτή την αναμονή να την καταπιεί. Αντί να εγκλωβίζεται στη σκέψη του επερχόμενου ακρωτηριασμού, επιλέγει να εστιάζει στο μετά: στην αποκατάσταση, στη σταδιακή επάνοδο και τελικά στην επιστροφή της στο βουνό.
Είναι μια στάση ζωής που χαρακτηρίζει πολλούς αθλητές αντοχής: να χωρίζουν έναν μεγάλο φόβο σε μικρά, διαχειρίσιμα βήματα. Πρώτα το χειρουργείο, μετά η θεραπεία, έπειτα η επανεκπαίδευση, και κάποια στιγμή — όσο μακριά κι αν μοιάζει τώρα — η επάνοδος σε αυτό που αγαπούν.
Πώς συνέβη: Η ανεμοθύελλα στην κάθοδο από το Μακαλού
Περιγράφοντας τι συνέβη, η Ασημίνα Ιγγλέζου εξηγεί ότι κατέβαινε όσο πιο γρήγορα μπορούσε από το μεγάλο υψόμετρο, όταν ξέσπασε ξαφνικά μια εξαιρετικά ισχυρή ανεμοθύελλα. Μέσα σε περίπου μία ώρα έπεσε τεράστια ποσότητα χιονιού, ενώ οι άνεμοι έφταναν, όπως λέει, τα 100 χιλιόμετρα την ώρα. Μέχρι τότε, όλα έμοιαζαν φυσιολογικά — όμως ο καιρός στο βουνό μπορεί να αλλάξει χωρίς προειδοποίηση.
Η ίδια παραδέχεται ότι δεν σταμάτησε να αλλάξει γάντια, παρότι έπρεπε. Εκείνη τη στιγμή, η προτεραιότητά της ήταν να κατέβει γρήγορα, επειδή καταλάβαινε πως υπήρχε κίνδυνος χιονοστιβάδας. Η επιλογή να συνεχίσει, για να απομακρυνθεί από το επικίνδυνο σημείο, αποδείχθηκε σωτήρια ως προς την επιβίωση — αλλά επιβάρυνε τα χέρια της. Το σοβαρό κρυοπάγημα που υπέστη τελικά την οδηγεί τώρα στο χειρουργείο και στον ακρωτηριασμό των ακροδαχτύλων.
Στο ίδιο σημείο, την ίδια ημέρα, μια Αμερικανίδα ορειβάτισσα σκοτώθηκε από χιονοστιβάδα. Η Ασημίνα δεν το λέει για να συγκρίνει, αλλά για να δείξει πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στο «γυρίζω πίσω» και στο «δεν ξαναγυρίζω». Και παραδέχεται με ειλικρίνεια ότι, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως όλα είναι θέμα εμπειρίας και σωστών επιλογών, πολλές φορές παίζει ρόλο και η τύχη.
Κατάλαβε αμέσως τη ζημιά;
Όχι. Και αυτό είναι ένα από τα πιο ύπουλα στοιχεία του κρυοπαγήματος. Η ίδια εξηγεί ότι τον πόνο τον παραμέλησε, πιστεύοντας ότι θα περάσει. Εκείνη τη στιγμή δεν φαινόταν η πραγματική έκταση της βλάβης. Τώρα, τα δάχτυλα έχουν μαυρίσει. Αυτή την περίοδο έχει το χέρι δεμένο με γάζες και περιμένει να ολοκληρωθεί ο Αύγουστος ώστε να προχωρήσει το χειρουργείο.
Το χειρουργείο στο ΚΑΤ και η δύσκολη λέξη «ακρωτηριασμός»
Η επέμβαση έχει προγραμματιστεί για τον Σεπτέμβριο στο ΚΑΤ. Εκεί, όπως λέει, θα φανεί με ακρίβεια τι χρειάζεται να γίνει και ποια θα είναι η τελική έκταση του ακρωτηριασμού. Οι γιατροί δεν μπορούν να δώσουν απόλυτη βεβαιότητα πριν δουν τα δεδομένα κατά τη διάρκεια της επέμβασης, όμως μέχρι στιγμής η εκτίμηση είναι πως θα αφαιρεθούν τα ακροδάχτυλα τεσσάρων δαχτύλων.
Το να ακούς τη λέξη «ακρωτηριασμός» είναι ένα σοκ που δεν προετοιμάζεσαι ποτέ να αντιμετωπίσεις. Η Ασημίνα παραδέχεται πως αρχικά δεν μπορούσε να το πιστέψει. Σταδιακά, όμως, καθώς συνειδητοποίησε τι συνέβη, έπιασε τον εαυτό της να επιστρέφει σε μία σκέψη που γίνεται σωσίβιο: θα μπορούσε να είχε χάσει τη ζωή της. Κι έτσι, όσο βαριά κι αν είναι η απώλεια, το γεγονός ότι γύρισε πίσω και μπορεί να βλέπει τους ανθρώπους της είναι, όπως λέει, το πιο σημαντικό.
Η οικογένειά της — ο σύζυγος και τα παιδιά της — στέκεται δίπλα της με λόγια που λειτουργούν σαν άγκυρα: «Αφού γύρισες πίσω, μπορείς να το ξεπεράσεις κι αυτό». Είναι η φράση που την επαναφέρει, η υπενθύμιση ότι ο δρόμος συνεχίζεται, ακόμη κι όταν αλλάζει μορφή.
Η επόμενη μέρα για την Ασημίνα Ιγγλέζου
Η ιστορία της Ασημίνας Ιγγλέζου δεν είναι μόνο μια αφήγηση επιβίωσης. Είναι μια ωμή υπενθύμιση για το πόσο αμείλικτο μπορεί να γίνει το βουνό και πόσο γρήγορα μια στιγμή μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Ταυτόχρονα, είναι και μια ιστορία αντοχής: μιας γυναίκας που, ενώ βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρό κρυοπάγημα και έναν επερχόμενο ακρωτηριασμό, αρνείται να αφήσει τον φόβο να ορίσει το τέλος.
Αυτό που μένει στο τέλος της εξομολόγησής της είναι μια ήσυχη, επίμονη αποφασιστικότητα: να ολοκληρωθεί το χειρουργείο, να γίνει η αποκατάσταση και, όταν έρθει η ώρα, να ξαναβρεί τον δρόμο της προς το βουνό. Γιατί, όσο δύσκολος κι αν είναι ο ακρωτηριασμός, η ίδια δείχνει πως το πιο σημαντικό είναι ότι επέστρεψε — και ότι μέσα της έχει ακόμη τη δύναμη να συνεχίσει.
