Ο Άγγελος Παπαδημητρίου μίλησε για την καλλιτεχνική του πορεία, τους ανθρώπους που τον ενθάρρυναν στα πρώτα του βήματα και τις συνεργασίες που παραμένουν ζωντανές στη μνήμη του. Ο ηθοποιός και εικαστικός βρέθηκε καλεσμένος το πρωί της Δευτέρας (21/9) στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» και μοιράστηκε άγνωστες, αλλά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικές, ιστορίες από τη μακρά διαδρομή του στο θέατρο, την τηλεόραση και την τέχνη.
Με αφορμή τη συζήτηση, αναφέρθηκε στη Χρυσούλα Διαβάτη και την Τζέσυ Παπουτσή, τις οποίες γνώρισε και συνεργάστηκε μαζί τους την εποχή της σειράς «Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη». Παράλληλα, αποκάλυψε έναν απολαυστικό διάλογο που είχε με τη Ζωζώ Σαπουντζάκη, μέσα από τον οποίο ανέδειξε τη σημασία του να δίνεις χώρο στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου.
Η Χρυσούλα Διαβάτη ήταν η πρώτη που τον ενθάρρυνε
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου θυμήθηκε με ιδιαίτερη συγκίνηση τον τρόπο με τον οποίο η Χρυσούλα Διαβάτη τον είχε στηρίξει στην αρχή της πορείας του. Όπως είπε, η ηθοποιός ήταν η πρώτη που αναγνώρισε τις δυνατότητές του και δεν δίστασε να του το εκφράσει ανοιχτά.
«Η Χρυσούλα Διαβάτη ήταν η πρώτη που με πούσαρε. “Είστε πολύ καλός”, μου έλεγε. Και η Χρυσούλα Διαβάτη, να σου πω, ήταν δύσκολη», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η δήλωσή του δεν περιορίστηκε μόνο στον θαυμασμό που ένιωθε για εκείνη, αλλά περιέγραψε και την προσωπικότητα μιας ηθοποιού με ισχυρή άποψη και αυστηρά κριτήρια. Για τον ίδιο, το γεγονός ότι η Χρυσούλα Διαβάτη τού έδωσε ενθάρρυνση είχε ιδιαίτερη σημασία, ακριβώς επειδή δεν ήταν ένας άνθρωπος που μοίραζε εύκολα επαίνους.
Στη συνέχεια, μίλησε και για την Τζέσυ Παπουτσή, τονίζοντας πως και οι δύο ηθοποιοί είχαν την ικανότητα να αφήνουν χώρο στους συνεργάτες τους. Αυτό, όπως εξήγησε, μπορεί να λειτουργήσει καθοριστικά σε μια συνεργασία, ιδιαίτερα όταν κάποιος βρίσκεται σε μια περίοδο κατά την οποία προσπαθεί να βρει τη δική του φωνή.
«Οι άνθρωποι θέλουν λίγο χώρο να τους δώσεις. Ότι το βλέπεις, ξέρεις, και δεν κάνεις. Άστο να σου δείξει», είπε ο Άγγελος Παπαδημητρίου, περιγράφοντας τη δική του αντίληψη για την υποκριτική και τη συνύπαρξη επί σκηνής ή μπροστά στην κάμερα.
Ο διάλογος με τη Ζωζώ Σαπουντζάκη
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η ιστορία που διηγήθηκε για τη Ζωζώ Σαπουντζάκη. Με το χαρακτηριστικό χιούμορ του, ο Άγγελος Παπαδημητρίου αποκάλυψε πως κάποια στιγμή τη ρώτησε σε ποια θέση θα τον κατέτασσε ανάμεσα στους παρτενέρ που είχε συνεργαστεί όλα αυτά τα χρόνια.
«Λέω στη Ζωζώ: “Ζωζώ, με βάζεις μέσα στους 20 παρτενέρ που είχες; Χωράω κι εγώ;”. Γελάει η Ζωζώ. “Στους δέκα;” της λέω. Γελάει. “Στους πέντε;”. Γελάει. “Στους τρεις;” μου κάνει η Ζωζώ. Λέω “Γιατί;”. “Γιατί μου έδινες χώρο”», περιέγραψε.
Η απάντηση της Ζωζώς Σαπουντζάκη φαίνεται πως τον έκανε να συνεχίσει το αστείο, υπενθυμίζοντας με αυτοσαρκασμό τη διαφορά ύψους που υπήρχε μεταξύ τους.
«Της λέω “Είμαι 1,80, παιδί μου. Είσαι 1,50. Θα μπω μπροστά σου; Έλα, πήγαινε μπροστά, παιδί μου”. Να παίζεις με τη Ζωζώ Σαπουντζάκη και να πηγαίνεις μπροστά εσύ;», πρόσθεσε γελώντας.
Η αφήγηση αυτή φανερώνει όχι μόνο τη διάθεση του καλλιτέχνη να αυτοσαρκάζεται, αλλά και τον σεβασμό που τρέφει για τις μεγάλες πρωταγωνίστριες με τις οποίες συνεργάστηκε. Για τον Άγγελο Παπαδημητρίου, μια καλή συνεργασία δεν βασίζεται στην επιβολή, αλλά στην αλληλοεκτίμηση και στην ικανότητα να αναδεικνύεται ο καθένας μέσα από τον ρόλο του.
Η σεμνότητα των μεγάλων καλλιτεχνών
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Άγγελος Παπαδημητρίου αναφέρθηκε και στη σεμνότητα που, όπως είπε, χαρακτήριζε πολλούς από τους σημαντικούς καλλιτέχνες που γνώρισε. Παρότι είχαν διαγράψει σπουδαίες πορείες και διέθεταν μεγάλη αναγνωρισιμότητα, δεν έμπαιναν στον χώρο με έπαρση ή διάθεση να επιβληθούν στους άλλους.
«Έτυχε να γνωρίσω το πάνθεον των μεγάλων και ήταν σεμνοί. Κανείς δεν έμπαινε μέσα έτσι. Να δεις πόσο σεμνά έμπαιναν αυτοί οι άνθρωποι», σημείωσε.
Ο ίδιος υπογράμμισε πως ο σεβασμός προς τον συνάδελφο και η προσπάθεια να μην προσβάλεις τον άλλον είναι βασικά στοιχεία κάθε ανθρώπινης και καλλιτεχνικής σχέσης.
«Να σκέφτεσαι πώς να αγαπήσεις τον άλλον, να μην τον προσβάλλεις, να τον τιμήσεις. Πολύ απλά πράγματα. Οι παλιοί τα ξέρανε όλα αυτά. Εγώ είμαι παλιός, παιδιά, μην γελάτε», κατέληξε με το γνώριμο χιούμορ του.
Μέσα από τις αναμνήσεις του, ο Άγγελος Παπαδημητρίου ανέδειξε τη σημασία της ενθάρρυνσης, της γενναιοδωρίας και του σεβασμού στις καλλιτεχνικές συνεργασίες. Από τη Χρυσούλα Διαβάτη, που ήταν η πρώτη που τον ενθάρρυνε, μέχρι τη Ζωζώ Σαπουντζάκη και την Τζέσυ Παπουτσή, οι ιστορίες του αποτυπώνουν τη δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος όταν αναγνωρίζει το ταλέντο και αφήνει χώρο στον άλλον να το εκφράσει.
